Struggles & Feelings

Tweedegraads Engels docent staat al lange tijd op mijn wenslijstje.Maar nu dreigt ook die droom dus schijnbaar in duigen te vallen. Niet zozeer omdat ik een vak niet heb gevolgd of slecht ben in rekenen zoals bij de opleiding Biologisch Laborant een aantal jaar geleden, maar omdat ik op twee verplichte buitenlandse reizen móet voor portfolio, presentatie & studiepunten, een van één week en een van 10 weken en dat moet ik dan uit eigen zak betalen bovenop de studiefinanciering  + boeken, te gek voor woorden. Doe gewoon een vaste prijs binnen de studiefinanciering voor zoiets. Mijn pa denkt dat die trips 10.000 euro gaan kosten en met deze baan red ik dat bedrag gewoonweg niet, ook omdat ik volgend jaar zomer ga stoppen ivm die studie. Maar nu ik dit vanavond zo allemaal heb gehoord... Kan moeilijk vragen of ik nóg langer tijdelijk kan blijven bij mijn huidige baan maar op werkloosheid weer zit ik niet te wachten, mocht dit hele feest van een nieuwe studie alleen al vanwege

Voor mij is het vaak tijdens het gamen als er iets compleet mis gaat in een quest wat heel gemakkelijk voorkomen had kunnen worden. Lekker ouwehoere met me vrienden. Of als mijn hond weer rare acties uithaalt.  Maar nu ben ik ook wel benieuwd wat brengt jou een lach op je gezicht?

Waarschuwing; topic kan enigzins heftig zijn. Des te dichterbij november aan het komen is, des te meer ga ik mij ergeren aan het feit dat ik over zo ongeveer een maand verjaar wanneer we in november zitten.Dit jaar is niet bepaald fijn geweest voor mij, geen van ons.Daarnaast maakt de huidige situatie, waar ik jammer genoeg nog altijd in zit, dat ik er gewoonweg niet naar uitkijk. Mede hierdoor in combinatie met mijn aankomende verjaardag, voel ik mij nog sterker eenzaam en dat wil ik niet voelen.Ik wil niet ouder worden terwijl ik mij er nog altijd sterk bewust ben in wat voor soort complex gebeuren ik zit, onvrijwillig.Ja ik ben een doorzetter en ik moet dingen wat positiever inzien soms, maar als je in een situatie zoals die van mij zit, raak je vermoeid en wordt het je steeds lastiger gemaakt om door te zetten, bijvoorbeeld wat blijer te zijn. Het gooit je in de volle overlevingsstand ook al zit j

Gedichten blijven altijd bijzonder, hoe ontroerend of prachtig ze ook zijn. Ik vind het leuk als je hier je gedicht wilt delen in de comments.  Deze heb ik vroeger gelezen in een boek en is mij altijd bijgebleven:Duizend manieren om afscheid te nemenDuizend manieren om te wenen                             Duizend manieren om je jas op te hangen voor je naar buiten gaat                                                    Ik zeg vaarwel vaarwel vaarwel                              Ik schreeuw het zo luid dat het pijn doet        Want de volgende keer dat ik mijn stem vind weet ik misschien niet meer hoe het moet.

Voordat je dit gaat lezen; hoewel ik weet dat dit een zwaarbeladen topic is en niet de meest positieve, moet ik dit gewoon even kwijt. In grote lijnen dan. De titel zegt het al. Gisteren was één grote nachtmerrie. Laten we het erop houden dat mijn moeder terugval heeft gehad met haar manische depressie. Tweede keer sinds 2017 (6 jaar en 9 maanden sinds gisteren) en dat mijn jongere zus, broer en ik zeer waarschijnlijk PTSD hebben ontwikkeld. Verloor mijn eetlust voor het avondeten dan ook heel snel vanwege gisteren omdat het mij (helaas) sterk deed terugdenken aan 2017, waarna ik ontzettend misselijk werd en was, gevolgd door mijn lichaam dat heel heet werd, ik liep te klappertanden, voelde me erg verdrietig/ontzettend boos, machteloos. Daarnaast ook hoofdpijn, veel huilen, duizeligheid, dan voelde mijn lichaam weer koud/heet. Kortom er ging heel veel door mij heen. Heb weinig slaap gehad (viel pas rond half 2 's nachts in slaap)

Hi allemaal.Ik lees in steeds meer topics en/of reacties dat er meiden hier zijn met autisme. Dit is een fijne herkenning aangezien ik zelf ook autisme heb.Nu had ik een idee. Ik zou een groepschat willen starten voor meiden met autisme. Hierin kunnen we elkaar helpen met dingen, gezellig kletsen en misschien zelfs wel vriendschappen sluiten.Ik wil de groep wel alleen met meiden, gewoon omdat ik dat fijner vind. Dus mochten er meiden zijn die er interesse in hebben, laat het mij weten en hopelijk kunnen we een leuke groep maken!  !! Let op, dat dit geen officiële groepsapp is van Join Us. Alles wat er in deze groep gestuurd wordt is buiten Join Us om en wij zijn hiervoor niet aansprakelijk.Dit is een initiatief van een lid. 

Goedeavond.Ik ben Raymond en woon in Zuid-limburg.Ben erg introvert en struggel de laatste maanden met eenzaamheid. Ik ben opzoek naar een vaste vertrouwenspersoon om dagen en gevoelens mee te kunnen delen. Iemand die ik helemaal leer vertrouwen en andersom. En misschien soms mee af te spreken. Het liefst iemand die net als mij meestal niet op berichten durft te reageren maar wel echt behoefte heeft aan iemand om naar te luisteren en gehoord te worden. Ik weet dat ik niet de enigste ben en hoop dat die andere stille lezer mij een berichtje durft te sturen :)Fijne avond verder! 

Hoi hoi   Ben even beetje  nieuwsgierig,  want ik struggle hier al een tijdje mee,” zijn hier nog meer mensen die zich eenzaam voelen in de zin  dat ze geen broers of zussen hebben  En dus enig kind zijn?  😭

Hoi hoi, Het is even geleden dat ik wat heb verteld of gevraagd heb. Nu heb ik een vraag aan jullie.. ik heb PTSS en Angststoornissen, elke maand (anticonceptie maand) in de tweede week krijg ik last van een paniek/angst aanval. Ik weet niet of iemand dit kent want bij mij duurt dit 1 a anderhalve week voor ik weer "rustig" ben in mijn koppie. Wat er gebeurd is het begint allemaal om me heen te draaien ik word ontzettend emotioneel het voelt niet alsof ik het ben zeg maar. Ik weet niet of dit logisch klinkt voor 1 van jullie.. maar dit is sinds eind juli begin augustus dit jaar ik word er echt helemaal kriegel van want het lijkt gewoon alsof ik voor 1 a anderhalve week gewoon geen controle heb over MIJN lichaam... ben ik de enige of herkenen meerdere hier zichzelf in... help..

Ik had een hechte vriendengroep, waarvan iedereen zo zijn eigen trauma's had. Eentje had het erg moeilijk met depressie in de familie en voor mijn gevoel liep ik constant op mijn tenen bij haar. Door alle stress en na een argument kreeg ik een shutdown en voelde ik mij niet meer veilig in de groep. Mijn man heeft me geholpen uit te leggen en we gaven aan dat ik zelf geen contact meer durfte en hun daarvoor nodig had om het initiatief te nemen. Werd helaas niet goed begrepen, man was een beetje pissig daarover omdat hij zag hoeveel het met mij deed en maakte er een opmerking over. Eindelijk weer voorzichtig contact aan gedurfd, maar degene met wie ik het argument had en iemand die bemiddelaar wilde zijn, wilden zelf geen contact tijdelijk om de situatie te verwerken. Geen idee wat er aan de hand was en niemand wilde iets uitleggen of zich ermee mengen. Prima, maar onderling hadden ze allemaal contact en spraken ze af, maar ze wilden pas met mij afspreken als de situatie opgelo

Het is alsof je in de regen staat en het niet op je voelt vallen, een heel vreemd, afstandelijk, verdrietig maar toch herkenbaar gevoel en ervaring, zeker iets dat maar niet weg lijkt te gaan, ook al zie en spreek ik elke dag mensen. Vaak krijg ik van die gevoelens van angst en uitbarstingen van vreugdevolle herinneringen aan vrienden en zou ik willen dat ik terug kon gaan om die tijden opnieuw te beleven. Ik weet dat er altijd een nieuwe dag is en nieuwe kansen, maar het feit blijft dat ik niet terug kan naar de tijden dat ik me niet eenzaam voelde, naar de tijden dat ik me geliefd voelde door mensen. Drie maanden geleden had ik de zeer pijnlijke ervaring van het verlies van mijn vader, dat graveerde deze gevoelens van eenzaamheid nog meer. De enige vriend die ik sinds het begin van mijn leven had, is er nu niet meer en ik zal hem nooit meer kunnen zien of spreken...

Zojuist thuisgekomen van werk.Kom ik op m'n kamer.Is alles opgeruimd. Blijkt mijn pa tijdens mijn werk in mijn kamer te zijn geweest welteverstaan. Ja het is het huis van mijn ouders, maar mijn kamer en spullen moeten ze écht vanaf blijven zonder te vragen of ook maar aan te geven. Kom ik beneden, vraag ik aan m'n pa; "ben je op mijn kamer geweest zonder dit tegen mij te zeggen van tevoren?"Zegt 'ie "ja dat ben ik, er lag veel zooi" waarop ik zeg dat ik het zélf op wilde ruimen en dat het wel zo fijn was geweest als óók ik daarvan af had geweten. Dus ik vloeken omdat ik mij ook afvraag of al mijn games er nog zijn. Zegt mijn pa "Geen schrijntje dankbaarheid, trut. Gewoon een trut ben je" Ik ben dit huishouden zó ontzettend spuugzat. Des te langer dit doorgaat, des te meer ik afstand neem tot mijn ouders, tot ik uiteindelijk weg loop of iets het zal me jeuken.Ik ben er helemaal maar dan oo

Stond ik vandaag op m'n bus te wachten naar werk, komt er in één keer een poes/kat naar me toegelopen luid miauwend, staart in de lucht en kalm zwiepend. Denk bij mezelf "Hee jou ken ik poezenbeest".Komt 'ie dus naar me toegelopen, zeg ik tegen 'm "Sorry maar ik heb nu ff geen tijd voor je. Volgende keer oké? Sorry, ik weet dat je aandacht wilt"Loop ik naar het bushokje om rustig te zitten. Zie ik zo'n zwart/bruingevlek koppie vanachter de muur verschijnen 😸, komt ie achter het bushokje, dus ik sta op en loop naar de bushalte en zo ging het wel een tijdje door…Hoewel ik poezen en katten wat meer mag dan honden (ben voor honden een beetje angstig) bleef deze me zelfs vanaf de andere kant van de weg achterna hollen voor een aai. 😂 Echt zo van "Wacht! Niet weggaan! 😿"Tweede keer dat ik 'm gezien heb. Hield me zelfs gezelschap bij het bushokje. Enige poes/kat die altijd op mij af komt lopen tot dusver. 

Hallo,Er moet mij iets van het hart. Ik geloof dat dit de plek ervoor is en deel mijn ervaring graag met jullie. Mogelijk herken jij jezelf hierin. Wie weet kunnen we iets voor elkaar betekenen.Ik ben opgegroeid in een omgeving met zeer kritische ouders. Voldoende was nooit genoeg, goed kan altijd beter, en prestaties werden altijd gebagatelliseerd door hetgeen dat niet goed ging.Zelf heb ik nooit de sociale kring / vriendengroep kunnen opbouwen om mij duidelijk te maken dat het anders is, op wat voor manier dan ook. Een zelfopgelegde sociale isolatie en zelden kunnen oefenen met mijn sociale vaardigheden. Het heeft mij erg timide gemaakt. Mijzelf kwetsbaar openstellen aan de omgeving? Écht het moeilijkste wat er voor mij is.Ik kom constant in aanmerking met, en wordt constant met mijn neus tegen de feiten gedrukt. "Waarom ben je zo stil?", "Heb je niets te vertellen?", "Vind je het niet gezellig?". Het is mijn enige en daarmee gelijk mijn grootste onzeke

Gisteren hebben mijn ouders het voor een derde (!) keer gehad over mijn jongere broer en zus en hun toekomst. Met name mijn jongere broer met wat een geweldige toekomst hij tegemoet gaat binnenkort. Hoewel ik het hem van harte gun, word ik stapelgek van dat hele "de lucht inprijzen" van mijn ouders als het gaat om mijn broer en zus, waarbij ik zo heb van "ja joh wrijf het er nog een keer lekker in". Terwijl mijn ouders dat mij ook gunnen. Ze laten het alleen weinig merken en veel complimenten lijk ik ook niet te krijgen. Tegenwoordig lijken mijn broer en zus echt het standaard gespreksonderwerp van de dag en ik erger mij daar aan. Ik vind het bloedirritant om eerlijk te zijn.  Ben gister tijdens het eten ook in huilen uitgebarsten omdat de emotie en het gevoel van pure onmacht, groeiende minderwaardigheidsgevoel en de hele tijdelijke baan waar ik het eigenlijk al maanden niet zoveel plezier meer aan beleef. Salaris is leuk, al zou het best meer mogen worden, het is voo

Worden vergeleken met je broer en zus en je er totaal niet prettig bij voelen  Gisteren ben ik (nogmaals) door mijn ouders vergeleken met mijn jongere broer en zus. Het is de tweede keer dat ik dingen heb moeten aanhoren zoals "mooie toekomstplannen". Maar ook "Ze verdienen veel, jij (ik) weinig of nog niet voldoende om te doen wat je wil doen, ook werk je weinig uren". Iets in die trant. Anyway, dankjewel voor de reminder... en al helemaal die afgezaagde grap van "je broertje zal ook wel snel uitvliegen, dan blijven wij met z'n drieën over, kan jij voor ons zorgen later" wat bij mij toch écht in het verkeerde keelgat schiet. 😕Mijn moeder kon de letterlijke verbazing, schok, angst (?) van mijn gezicht aflezen toen dat werd gezegd door mijn pa.Bij mij zorgt dit ervoor dat ik heel erg, alleen maar nog méér eigenlijk aan mezelf ga twijfelen en mijn zelverzekerdheidsgevoel is al niet zo denderend hoog en het doet vanbinnen omzettend veel met

Ik ben aan het koken met tegenzin maar moet toch eten hebben.Dus ik zet muziek op gooi keuken raam losNa een tijd ben ik blij aan het mee zingen met me muziek (valhalla caling) terwijl ik rondtje draai en drink uit een drink horn want ik kon me water fles niet vinden.Komt me buur vrouw over de galerij gelopen van 60+ of zo die geen Engels verstaat en mij ruim 6 maand niet heeft gezien.Ziet mij blij rondtje draaien met die drink horn vraagt heel verbaast "alles goed"Ik schrik verlies me evenwicht want me moteriek besloot weer niet te werken val op de grond enkel lichtelijk dubbel en me been bloed.Ik krijg de slappe lach want zo reageer ik vaker op pijn en die buurvrouw staat er half in paniek af te vragen wat er aan de hand is.Dus ik kom weer half overeind maak duidelijk dat het wel mee valt en ik het wel overleef en ze wageld verbaast naar haar huis.Dus ik ruim de rotzooi op behandel de wond (viel reuze mee maar met lichte kler

Zat ik vandaag in een startvergadering van werk, werd er een papier in m'n handen geduwd zonder enige uitleg waarna er taken werden verdeeld binnen het team voor aankomend jaar.Zat ik daar met mijn mond vol tanden niet wetend wat te doen. Leidinggevende gaf aan dat ze het later zou uitleggen. Echt sorry hoor, ik ben nog een vrij beginnende OA die nog nooit zo'n papier in d'r handen gedrukt heeft gekregen, hoe moeilijk is het om het mij kort uit te leggen? Schijnbaar heel moeilijk tijdens zo'n vergadering. Ben inmiddels al een aantal uur thuis. Frustratie heeft wéér eens zijn piek bereikt waardoor ik het onvrijwillig op mijn ouders afreageer, waar ik er op hun beurt dan weer mot mee krijg. Vooral mijn moeder, die het lef heeft mij te vragen of ik "het werk wel aankan"Top eerste werkdag zo na de vakantie. Helemaal geweldig maar dan niet.Voel zoveel frustratie dat ik er meteen knallende hoofdpijn van heb gekregen en aan het janken ben terwijl ik op m'

Gisteren was me een dag en ik vond het niet zo leuk de resterende opties voor mij betreft toekomstperspectief te bespreken met mijn ouders, maar ja het is de harde realiteit waar ik maar aan moet zien te geloven.Waar het op neerkomt is het volgende:Of ik studeer door naast mijn huidige tijdelijke baan (voor Leraarondersteuner HBO versie, liefst BBL, geen idee waar ik die zou kunnen volgen, of ik kijk of Engels docent met mijn MBO 4 OA mogelijk is).Het laatste wat ik wil is noodgedwongen een baan moeten doen waar ik of niet voor heb gestudeerd of gewoonweg niet zie zitten om zo wéér werkloos thuis te zitten met een uitkering voor de eerste keer en een opbouwende pensioen die stilstaat waardoor ik later niks heb om ook maar van te leven, geforceerd worden te solliciteren naar een random baan omdat ik dan weer werk.Ik solliciteer mezelf weer suf, ik heb een netwerk die niet al te groot is, heb tantes die bijspringen, een hele waslijst aan uitzendbureaus maar

hallo ik moet zeggen dat het mij gelukt is om hier nieuwe mensen te ontmoeten super leuk (:

Ik moet vandaag voor me werk een activiteit leidenDus ik kom netjes optijd, draai de deuren van het slot lampen aan die dingen allemaalZet koffie, allees klaar ik ga zittenBeld me colega " de helft van de mensen heeft afgezecht"En allemaal reden dat ze ruim dagen van te voren wisten, maar mensen melden het natuurlijk pas laaste uurDus nu zit ik hier met me cola blikje wachten op de eerste mensen

Ik heb altijd al een kleine netwerk gehad doordat ik veel heb meegemaakt. Nu ik door overspannenheid voorlopig geheel thuiszit voel ik me erg eenzaam. Ik zoek een leuk maatje of leuke vriendschap met leeftijdsgenoten om leuke dingen te doen en te kunnen praten. Helaas heb ik door omstandigheden geen contact meer met mijn familie

Vandaag, nou ja eigenlijk gisteren, zat ik niet bepaald lekker in mijn vel. Dit viel mijn moeder op die bleef aandringen haar te vertellen wat er was want ik was vrij chagrijnig en had een kort lontje.Waar het op neerkwam is dit:Ik heb tijdens mijn zomervakantie nota bene nóg afspraken met jobcoaches, etc. Ik kan onderhand nauwelijks nog écht vakantie vieren. Of wat er nog van over is met mijn werkveldIk ben bezig met solliciteren nog steeds ondanks het hebben van een tijdelijke baan waar ik, ook al heb ik het nog zoveel kansen gegeven en echt daadwerkelijk aangekeken voor een aantal maanden, gewoon steeds minder leuk ga vinden. Ik wordt er moe van. Was om de week verkouden/ziek ook voor de zomervakantie wat zeer waarschijnlijk is gelinkt aan de stress waarmee ik te dealen heb op dat vlak. Mijn ouders vermoedde ook dat ik op een gegeven moment Covid of iets had. Daarbij komen meerdere factoren bij kijken. Snap op deze leeftijd niet dat ik als kind zijnde niet ko

 Ik zou graag meer contacten willen om de eenzaamheid wat dragelijker te maken, met name in het weekend. Ik merk dat iedereen uit mijn contactenkring offline beschikbaar is, net wanneer ik dus  (weekend algemeen praatje wil. 

Absurdisme is eigenlijk een meer optimistische blik op nihilisme. Waar nihilisme vraagt “waarom eigenlijk?” Vraagt absurdisme “waarom ook niet?” Het is een van de redenen dat ik mezelf nog niet van kant heb gemaakt. Want als ik geen doel heb, Heb ik de ultieme vrijheid om te proberen, te falen, te lijden en geluk te vinden want het maakt letterlijk niks uit. Ik probeer echt teveel te ontsnappen, Ik heb een haat liefde relatie met het leven en daarom heb ik alle drugs die je wel en niet kan bedenken misbruikt.Ik praat vaak over mn problemen online omdat als ik dingen uit typ ik het ook voor mezelf beter op een rijtje kan zetten.Ik heb echt een afkeur voor kapitalisme en de moderne maatschappij in het algemeen, waarom konden we niet gewoon gelukkig zijn met besjes plukken. Als god bestaat is hij best een narcistische lul vind ik. Deze guy kan zogenaamd alles en wat doet ie? Éen grote sims wereld maken om mee te kloten.