Struggles & Feelings

Hoi,Ik zit lang op whatsapp groep join us en nu merk ik laatste tijd en nu valt het op dat ik buitensluit. Ik vertel wat gebeurt,Ik stuurde bericht met afmelden voor ontmoeting op plaats met gezondheid reden. Drie deelnemers reageren mij wel maar begeleiding en vrijwilliger reageren niet en dat voelt negeren, hij heeft op ander deelnemer die afmelden vorig keer wel gereageerd. Ik dacht misschien heeft hij druk maar dan zie ik dat hij gelezen hebben en op andere deelnemers reageren. Dus begeleiding complimenten deelnemer en legt uit. Ik voelde dat ik deelnemer wil compliment geven en bedankt mij niet en antwoord alleen op begeleiding.Ik wacht tot morgen hoe het gaat en ik stuur privebericht naar begeleiding van join us.Ik twijfelde of het mee te maken met opdracht want we moesten zelf voorbereiden wat we gaan doen op join us online maar het is wel raar wat gebeurt. Ik hoop dat iemand kan ervaring delen of tips geven en dat zou fijn zijn.

Hoi Allemaal,Ik vroeg mij af hoe jullie omgaan met prioriteiten, ikzelf heb namelijk vaak niet echt het gevoel dat ik mijn prioriteiten op orde heb en wou dus vragen of jullie tips hebben hoe ik dit beter kan regelen.

Niet elke dag voelt even licht of energiek, en dat is eigenlijk heel normaal. Soms word je gewoon wakker met een wat zwaarder gevoel, zonder duidelijke reden. Het hoeft niet meteen “slecht” te zijn — gewoon een dag waarop alles net iets meer moeite kost.Iedereen gaat daar anders mee om. De één zoekt afleiding, de ander juist rust, en sommigen hebben aan iets heel kleins al genoeg.Vraag:👉 Wat helpt jou op een mindere dag, al is het maar een beetje?

Wat zouden jullie kiezen? Een vriendschap met iemand behouden ookal kan die persoon mensen heel makkelijk pijn doen of je ineens laten vallen.Het gaat om een vriendschap van 10 jaar en we waren heel close. We grapte altijd dat we familie waren omdat we zovaak bij elkaar thuis waren. Ze deed mensen weleens pijn maar dat was buiten de vriendengroep. Nu na 10 jaar doet ze het ook in de groep waardoor ze er nu uit is. Maar omdat het een klein groepje is, is de groep ook uit elkaar. Deze groep was echt heel hecht en heeft zoveel leuke dingen meegemaakt. Iedereen mist de groep maar nu is de vraag gaan we terug naar het oude of gaan we wat nieuws opbouwen? Nieuwe hechte vrienden maken is nog niet zo makkelijk. Mensen waar je evt comfortabel bij bent. Hecht worden met iemand duurt altijd wel een flinke tijd. Ik mis de vriendengroep zo erg dat mijn hele leven eronder leidt. Ik weet dat die persoon het ook mist en mij als vriendin wilt houden. Maar ik weet niet of ik dat

Hey, ik merk dat ik mij de laatste tijd echt enorm eenzaam voel.Toen ik een aantal jaar geleden begon aan Join Us, begon ik rond dat moment in het echt wat vrienden te krijgen, waardoor ik was gestopt met Join Us. Het ging heel lang goed, maar langzamerhand groeide ik uit bepaalde vriendengroepen, en had ik weer het gevoel dat ik er alleen voor stond.Ik ben echt sociaal genoeg, maar ik heb vaak genoeg het gevoel gehad dat ik aan de kant ben gezet door anderen. Nu ben ik vooral thuis veel tijd aan het doorbrengen, ik zou dolgraag met iemand iets willen doen

Ik voel me heel eenzaam en heb door mijn mentale gezondheid geen werk of school meer maar ik mis heel erg de structuur in de dagen en gewoon mensen om me heen hebben 

Hoii, Ik (19) ben de afgelopen jaren best veel alleen geweest. Ik merk dat ik de behoefte heb voor een vriendschap en eventueel ook een relatie, maar dat ik daar de kans niet voor krijg. Ik ben een best leuke persoon, ik heb super veel eigenschappen die maken voor een persoon waar je goed mee kan praten en het leuk mee kan hebben. Ik merk dat ik het enorm mis om betrouwbare mensen om mij heen te hebben die mij zien voor wie ik daadwerkelijk ben, en die niet vooroordelen of verwachtingen hebben. De afgelopen tijd heb ik best veel stappen gemaakt die mijn mentale gezondheid hebben geholpen, maar het feit dat ik het niet kan delen met iemand die mij het gevoel geeft dat hij/zij er oprecht om geeft voelt zo vernederend en kut. Het meest vervelende van allemaal is dat ik telkens wordt geconfronteerd door leeftijdsgenoten die het wel hebben op werk, maar ook buiten werk.

Stel je voor: je komt ergens nieuw binnen. Nieuwe school, sportclub, feestje, werk of gewoon een plek waar je niemand kent.Wat doe jij dan?👉 Stap je meteen op mensen af en maak je een praatje?👉 Of kijk je eerst even de kat uit de boom tot iemand jou aanspreekt?Ik ben benieuwd hoe anderen dit doen. Wat werkt voor jou? Heb je tips, awkward verhalen of juist succesmomenten?Deel ze hieronder! 👇🙂

Januari is inmiddels aangebroken, maar de laatste tijd merk ik toch (weer, het verrast mij nu echt niet meer) dat ik ontzettend het gevoel van sociaal contact mis. Dit mis ik op werk maar ook daarbuiten voornamelijk qua vriendschappen en het is een rotgevoel dat al 22 jaar lang aanhoudt, bijna 23 jaar. Al helemaal nu ik heb gezien dat mijn ex-beste vriendin van de lagere en middelbare school bijvoorbeeld nieuwjaar heeft doorgebracht met een oud klasgenoot van mij die met mij het contact weer opnieuw wilde oppakken maar het vervolgens nauwelijks doet. Ik snap iedereen heeft zo'n zijn of haar eigen leven maar het lijkt net alsof ik niet besta voor enkele oude klasgenoten van mij. Of ik moet meer posten op dit forum, of ik moet mij erbij neer gaan leggen dat mijn vriendenkring bar klein blijft ondanks het feit dat ik mij ooit bij  een fysieke Join Us groep had aangesloten en enkele pogingen tot contact maken via hier. Ik geef het nog twee jaar vanaf dit jaar

Het gebeurt niet vaak, maar moet toch even mijn hart luchten over werk en een probleem waar veel mensen hoogstwaarschijnlijk ervaring mee hebben!Hier is wat context: Ik werk al een anderhalf jaar in de winkels van mijn ouders, twee delicatessenwinkels om precies te zien (deed daarvoor alleen achter de schermen werken, maar nu anderhalf jaar lang ook klanten helpen). In die tijd kom je natuurlijk allerlei soorten mensen tegen, helemaal top! Maar een ding irriteer ik me steeds vaker aan; Die 1 op de 100 asociale klanten. een ‘paar’ voorbeelden:Zo was er een tijd terug een oudere man, best wel stevig gebouwd ook, die een zeer ongepaste opmerking maakte naar een minderjarige vrouwelijke collega. Ik geloof best dat het een scheve grap was en geen verkeerde bedoelingen, maar mijn collega werd er zeer oncomfortabel door! “Ik zal aan jou denken als ik deze bonbon opeet.” Zei de man nadat hij daarvoor een vieze opmerking maakte over de vorm. Vaak hoor ik ook b

Het is woensdagavond, kerstavondIets waar ik vroeger blij van kon wordenMaar nu voelt t donker en alleenAlleen voelde het vroeger ook al Ik kan duizenden woorden sprekenMaar niemand hoort meDe woorden vallen dood neer op de vloerVoordat ze betekenis krijgen Het licht van wat ik vroeger voelde liegt nuHet doet alsof het warmte kentMaar alles wat het raaktLaat alleen scherpere schaduwen achter Alleen was ik toen ook alAlleen klonk het zachterNu echoot het harderOmdat ik weet dat het zo blijft Kerstavond tikt nu op deze manier voorbijAlsof de tijd me expres overslaatEn ik blijf zitten met gedachtenDie voor mijn gevoel niemand om me heen hoeft te dragenBehalve ik

Hi lieve mensen,Ik heb even een dilemma, ik heb nu bij een jaar een relatie met mijn vriend. Ik ben gelukkig met hem en voel veel voor hem. Echter heb ik ook verliefde gevoelens voor mijn beste vriend, hem ken ik al langer en voel me meer begrepen door hem. Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet…

Jaaa het is kerst! Tijd voor gezelligheid en cadeautjes. Maar stel je voor je krijgt een cadeautje die je niet zo leuk vind. Wat doe je dan?A. Je vertelt het eerlijk en vraagt of die gene het nog kan ruilenB. Je vertelt het maar accepteert het cadeau alsnog. C. Je zegt niks en stopt het ergens onder in een la.D. Je zegt niks en geeft het weg aan iemand anders. 

Ik heb weinig mensen om mij heen, mensen die is aan mij vragen hoe het gaat. Mensen die interesse hebben in mij. Waarom heb ik zo weinig mensen die om mij geven? Het maakt mij verdrietig. Verdrietig omdat ik niet eenzaam wil zijn. En toch ben ik eenzaam. Ik probeer er alles aan te doen om mensen te leren kennen. Maar niemand lijkt om mij te geven. Ben ik dan wel goed genoeg? Is een vraag die door mijn hoofd heen spookt. Ik heb geen vrienden, er wordt nooit aan mij gevraagd hoe het met mij gaat. Het maakt mij verdrietig. Ik heb zoveel woorden om te delen, maar met niemand om ze te bespreken. Er zit iets mij dwars, ik wil het delen, maar ik weet niet met wie. Ik heb geen vrienden om mij heen. Dus ik prop het op, in mijn hoofd. Het blijft rond gaan, en rond gaan in mijn gedachten. Het blijft net zo lang rondgaan tot ik in tranen uitbarst. Wat moet ik? Ik heb geen vrienden, niemand die aan mij vraagt hoe het gaat. Ik voel me eenzaam... 

Het masker van de lach heb ik niet zo lang geleden bij mezelf ontdekt. Ik droeg het zonder het echt te beseffen: een vriendelijke glimlach naar de buitenwereld, terwijl daarachter onzekerheid, verdriet en vermoeidheid schuilgingen. De lach was mijn schild, licht en uitnodigend van buiten, maar zwaar om te dragen vanbinnen. Het masker was zo vertrouwd geworden dat ik bijna vergeten was wat erachter leefde.Nu draag ik het niet meer. Dat voelt kwetsbaar, maar vooral bevrijdend. Zonder dat masker is er ruimte gekomen om echt te voelen, ook wanneer het schuurt. De slechte momenten mogen er zijn, net zo goed als de goede. En juist daarin voel ik me vrijer dan ooit: niet langer verstopt achter een glimlach, maar aanwezig als mezelf!

Hey mijn naam is Nick 20 jaar en woon in Breda bijna 1 jaartje. Ik merk dat ik toch lastig vind om nieuwe vrienden in de buurt te vinden. Is er mss iets wat jullie kunnen doen. Heb echt behoefte aan leuke vriendschappen.  Groetjes Nick

Ik voel me echt eenzaam. Ik woon in Den Haag en heb geen vrienden. Ik ben op mijn zeventiende naar Nederland gekomen, nadat ik mijn hele familie had verloren. Ik voel me verbonden met de Nederlandse samenleving en ik hou heel veel van Nederland, maar ik kan niet zonder vrienden. Ik heb aardige mensen nodig om mijn tijd mee door te brengen en mijn vrije dagen mee door te brengen. Ik hoop goede vrienden te vinden. Ik weet zeker dat er mensen zijn die me begrijpen en me zullen helpen.

Zelfliefde. Liefde naar jezelf. Het is iets wat mij geleerd word, liefde naar jezelf dat is belangrijk om jezelf te kunnen accepteren. Maar hoe moet dat? Ik weet niet hoe ik van mezelf moet houden. "Ga in de spiegel staan en zeg dat je mooi en goed genoeg bent". Oke, dat probeer ik, en opnieuw, en opnieuw. Moet dit werken? Denk ik bij mezelf. Nee het werkt niet. Zelfliefde heb ik niet. Ik probeer van mezelf te houden maar het lukt niet. Ik zie fout, naar fout, naar fout. Fouten maak ik veel en ik haat het. Het voelt alsof ik faal... Ik kijk weer in de spiegel en zeg "ik ben mooi". Maar het voelt niet goed. Mijn hoofd spreekt me tegen. Ik ben niet mooi, ik heb een dikke buik, dikke benen, een lijf wat niet goed werkt. Ik ben niet mooi. Zelfliefde, ik weet dat het belangrijk is. Maar het lukt me niet. Mijn therapist die vraagt hoe het kan, dat ik niet van mezelf hou. "Door vroeger". Zeg ik dan altijd. Als ik terug denk aan vroeger heb ik nooit liefde gekent, altijd ouders die me afkra