Struggles & Feelings

Het voelt dus echt extreem erg alsof ik achterloop met alles. Ik ben 17 jaar oud en kom uit een autistische burn out en die periode heeft echt wel 4 jaar geduurd en ik heb er nog steeds last van. die 4 jaar ben ik eigenlijk alleen maar een beetje naar de middelbare geweest en heel veel thuis gezeten, eigenlijk bijna niets meegemaakt en nu voelt het alsof ik nog 13 ben en alles nog moet ontdekken terwijl iedereen het allemaal al weet/ heeft gedaan. Ik heb hier echt veel moeite mee en ik weet ook niet goed wat ik kan doen.

Hey! Mijn naam is Leidy! Ik ben iemand die graag anderen blij maakt en ga echt voor je door het vuur. Ik ben bubbly qua persoonlijkjeid en ben kapster en had een druk sociaal leven. nu zit ik thuis met mentale belasting en een burn out al meer dan een jaar. mijn dagen zijn veel leger en ik snak weer naar dat contact met anderen. Ik heb zoveel warmte en aandacht te geven. Ik woon in zuid-holland en sta voor veel dingen open. Ik hou van tekenen, lezen, wandelen in de natuur. gezellig kletsen op terrasje zitten. ook game ik mijn voorkeur zijn vikinggames zoals valheim en skyrim. Ook hou ik ook van anime en psychologie. Ik ben daarnaast ook een girly girl(bakken, nagels lakken etc.) Ik vind alles leuk!! ❤️❤️

Hoii allemaal. Ik ben me wat meer aan het verdiepen in de zuivel industrie en ik ben me aan het realiseren dat het zo verkeerd is wat doen. Want zodra het kalfje geboren word word het al heel snel bij de moeder weggehaald en wat gebeurd er dan met de moeder koe? Die worden uitgemolken en daarna naar de slacht. Het js verschikkelijk dat wij dieren nog steeds als product zien. Zelf ben ik kaas verslaafd dus ik probeer me al te verminderen met kaas maar ik zou heel graag in contact komen met mensen die er hetzelfde over denken als ik. Niemand lijkt me hierin te begrijpen. Mijn hele familie eet vlees en ik ben de enige vegetariër Please help me in deze strijd!

Zie het maar als een soort vent-post. Dat ik alles er ff uit moet gooien. Ik weet niet meer waar ik naartoe ga met mijn leven. Ik ben 23 en ga opnieuw studeren, in de hoop dat daar meer toekomst, connectie en voldoening is dan waar ik nu ben. Een nieuw streven om mezelf af te leiden dat ik niet gelukkig ben met mijn leven.Al sinds ik klein was heb ik geen liefde of vertrouwen leren kennen. Niet thuis en niet op school. De vrienden die ik nu heb zijn nooit beschikbaar. ‘Druk met school’, ‘Kunnen we het verzetten?’. Het komt van mijn kant en de vrienden die bij mij bovenaan staan zien mij alleen op de achtergrond.Sinds kort ben ik begonnen met wiet en energy. Elke ochtend wordt ik wakker in een roes en moet ik mijzelf overtuigen dat ik nog naar werk kan rijden. De avonden waar ik high naar het plafond staar zijn de enige momenten waar ik dag in-dag uit naartoe leef. Dat mijn eenzaamheid even geen plek heeft.Ik ben al op therapie geweest. De clichés van ‘ik ben bang om kwetsbaar te zijn’

hallo ik ben Bouke bijna 17 ik zit al een tijdje met een bepaald gevoel. ik zou graag een vriendinnetje willen (zal de pubertijd wel zijn). alleen ik voel mij hierdoor best wel vervelend omdat ik soms moeilijk in contact kom met mensen. heeft er iemand tips?  

Wat is de grootste leugen die je ooit verteld hebt?

28, geen baan, geen sociaal leven, geen vrienden. Tijdje op kamers gewoond maar sinds paar maanden weer terug bij m’n ma want geld is op 🙃. Kunst diploma (fotografie) op zak maar had net zo goed gwn niks kunnen doen eerlijk, kan geen werk vinden nu al meer dan een jaar.Ja dus dan maar te gamen dag en nacht voor de afleiding. Beetje grinden want al die stress sloopt mij anders. Schaam me wel een beetje voor dit maarja wat moet ik dan. Ik weet dat ik niet de enige ben. Probleem is niet eens het binnen zitten. Ook al ga ik naar buiten ben ik nog steeds alleen.Het lijkt van buiten miss makkelijk maar het is echt heel kut als je in mijn schoenen staat. Iedereen lijkt zo druk en bezig behalve ik. Ik doe wel af en toe werk als kassa of bezorger maar ze willen me niet lang houden omdat ik te oud en te duur ben zeggen ze dus ja paar shifts en ik mag weer weg.Zit gewoon een beetje vast in het leven en ja het voelt wel rot als dan anderen om je heen op vakanties gaan bedrijven starten families s

Ik ben best wel eerlijk met wat ik op me topics zet.Eenzaamheid is iets erg irritant en het komt ook wel omdat ik me eigen wereld erg klein houdIk vertrouw weinig want wat als?ik heb een angstoornis en een een achtergrond dus ja ik snap ook wel dat zelden mensen de tijd of de energie hebben.ik kom met een eerlijk grenzen lijst.maar ik hoop als nog al is het 1.0 procent voor een vriendschap of een community. 

⚠️ Kleine noot: dit onderwerp kan best diep gaan. Er is geen sprake van suïcidale gedachten en die gevoelens zijn ook niet aanwezig.Hoi iedereen,Misschien een gekke vraag, maar voelen jullie je weleens 'verloren' in de tijd? Het voelt nog maar zo kort geleden dat ik op school zat, de gekste dagen beleefde en zoveel plezier had. Ik had grote dromen en keek ontzettend positief naar de toekomst.Maar nu ben ik 22, al jaren van school af, en voelt mijn leven soms... nutteloos.Ik ben mentaal onwel geworden en zit inmiddels al drie jaar thuis. Ik krijg behandelingen, maar het leven is vooral saai geworden. Ik heb geen vrienden meer, woon op mezelf en heb naast familie eigenlijk niemand om me heen.De 15-jarige versie van mij had gedacht dat ik nu gelukkig zou zijn met iemand, hard zou werken, misschien zelfs een kind zou hebben en zou bouwen aan het leven waar ik toen zo van droomde. Maar nu? Niets daarvan is uitgekomen.Een deel daarvan komt ook door mezelf. In het verleden heb ik dingen gedaa

Hi, ik zit nu all een tijdje op havo maar er is een issue. Ik ben intens allergisch voor parfum. Mensen in mijn klas vinden dit grappig en sprayen express parfum op mij. Ik ben meerdere keren flauwgevalen maar niemand doet er iets aan. Ook heb ik meerdere leren gehoord terwijl ze dit doen hopeless valt er iemand dood.  Ik ben er zat van en zit echt tegen op om naar school te gaan. 

Vrijdag… Einde van de week! Hoe was jouw week op een schaal van 1 tot 10? Wat zijn momenten die echt super goed gingen, of juist verbeterpunten?

 Wat is je grootste angst?

Ik schrijf zelf echt enorm veel en meestal vliegen de woorden er vanzelf uit. Soms zit ik helemaal in een verhaal en kan ik uren doorgaan zonder moeite. Maar af en toe loop ik ineens vast op zo’n moment waarop ik precies weet hoe ik wil dat het verhaal verdergaat, alleen krijg ik het gewoon niet goed op papier. Alsof het in je hoofd helemaal klopt, maar de woorden niet mee willen werken. Dat bracht me eigenlijk op deze vraag:zijn er meer mensen die inschrijven en uitlaatklep hebben en Wat doen jullie als je tijdens het schrijven even geen inspiratie meer hebt of vastloopt in een verhaal?Leggen jullie het dan even weg, gaan jullie muziek luisteren, iets anders doen of blijven jullie juist doorschrijven tot het weer lukt? Ben benieuwd hoe anderen daarmee omgaan

“Hoe gaat het eigenlijk met jullie?”Die vraag krijgen we vaak.Maar meestal antwoorden we automatisch met:“Goed.”“Prima.”“Gaat wel.”Terwijl er achter dat ene woord soms zoveel meer zit.Sommigen lopen rond met stress van school, werk of verwachtingen.Anderen voelen zich moe zonder echt te weten waarom.Soms lach je de hele dag mee, maar voel je je vanbinnen compleet leeg.En soms heb je gewoon behoefte aan iemand die even écht luistert.Daarom dit topic.Geen oordeel, geen druk, geen perfecte antwoorden.Gewoon een plek om eerlijk te zijn.Dus:Hoe gaat het mentaal met je de laatste tijd? Waar denk je veel over na? Wat helpt jou als je hoofd te vol zit? Of misschien wil je gewoon even iets kwijt.Je hoeft het niet allemaal alleen te dragen 🤍

Je ligt op bed en opent social media “even vijf minuten”. Een uur later voel je je slechter dan daarvoor. Iemand heeft een perfecte relatie. Iemand anders lijkt gelukkig met vrienden op vakantie. Weer iemand heeft succes, geld, een glow-up, een leven dat vooruitgaat.En jij? Jij ligt hier in dezelfde kamer met dezelfde twijfels. Je weet dat mensen alleen hoogtepunten posten. Je weet dat het niet volledig echt is. Maar toch voelt hun leven groot en dat van jou klein. Overdenking:Waarom voelt het leven van anderen soms mooier dan je eigen leven en is dat echt een goede afspiegeling?

Mensen zeggen dat je er goed uitziet. Dat je altijd vrolijk bent. Dat je het goed voor elkaar hebt. Ze zien je lach, je prestaties, je aanwezigheid. Ze zien niet hoe vaak je overdenkt, wakker ligt, twijfelt of jezelf afbreekt in stilte.Soms wil je bijna dat iemand dwars door je heen kijkt en zegt: “Ik zie dat het niet goed gaat.” Overdenking:Hoeveel van jouw pijn blijft onzichtbaar voor anderen en waarom?

Je zegt dat je rust nodig hebt, maar zodra het stil wordt pak je je telefoon. Je opent apps zonder reden, kijkt filmpjes die je vergeet zodra ze voorbij zijn, vult elk leeg moment op. Want stilte geeft ruimte aan gedachten waar je geen zin in hebt.Misschien ben je niet moe van drukte, maar moe van wat stilte je laat voelen. Overdenking:Ben je echt moe… of loop je ergens voor weg?

Je kijkt naar alles wat nog niet lukt. Alles wat nog mist. Alles wat anderen al lijken te hebben. Maar je vergeet wie je een jaar geleden was. Hoe je toen dacht. Waar je toen mee worstelde. Wat je toen nog niet durfde.Misschien ben je niet waar je wilt zijn. Maar je bent ook niet meer waar je vandaan kwam. Overdenking:Waarom zien we vaak tekort wat al gegroeid is?

Bij je vrienden ben je druk en grappig. Thuis ben je stil. Op school doe je alsof je alles onder controle hebt. Online laat je alleen je beste kant zien. Je past je overal aan zonder erbij na te denken.Tot je op een avond alleen bent en je afvraagt: welke versie ben ik eigenlijk echt? Ben ik mezelf aan het ontwikkelen… of mezelf kwijtgeraakt? Overdenking:Hoe weet je wie je bent als je overal anders bent?

 Op een schaal van 1 op 10, hoeveel hou je van jezelf vandaag?

Je zit met je vriendengroep in de kantine. Iedereen lacht, maakt grapjes en praat door elkaar heen. Jij lacht mee op de juiste momenten, knikt alsof je erbij hoort en scrollt tussendoor op je telefoon zodat niemand merkt dat je eigenlijk niets zegt. Van buiten lijkt het gezellig. Van binnen voel je je vreemd stil. Alsof iedereen verbonden is met elkaar, behalve jij. Je vraagt je af of zij het merken. Of ze voelen dat je er wel zit, maar er niet echt bent.Later die avond zie je dat ze nog ergens samen heen zijn gegaan. Zonder jou. Niemand zei iets. Niemand vroeg iets. En ineens voelt die tafel van eerder nog leger. Overdenking:Hoe kan je omringd zijn door mensen en je toch alleen voelen?

Mama ik laat weinig emoties zienwat er ook gebeurtik wil er niet over pratenhoe veel je ook zeurt  ik kan huilend voor je zittenzonder te vertellen wat er isof juist schreeuwend weglopenen je weet ‘er iets is mis’ ik negeer je als je vraagt wat er isen ik kijk weg als je tegen me praatik weet dat het zo niet hoorten dat leven met mij zo niet gaat uiteindelijk geef je opje loopt van me wegtot het punt dat je nooit meer komtook niet als ik wel wat zeg je denkt dat ik niet wil pratenmaar ik wil het meer dan ooitik weet alleen niet hoehet is me niet geleerd, nog nooit nu is het te laatje vraagt er niet meer naarwant ik zeg toch niksen ik huil alleen maar dagen lig ik in het donkermet mijn hoofd van je vandaanzodat je mij niet kan ziengeen enkele traan maar ik wil wel dat je komtvoor een klein stukje comfortdat ik elke dag misdoor en door ik mis je mamaik wil je terugik wil dat je me zietookal keer ik je mijn rug ik ben nogsteeds dat kleine meisjedat jou nodig heeftop momenten dat het moeil

 Zou je iemand vermoorden als je er 1 biljoen euro voor zou krijgen?

Als iemand je 100.000 euro aanbied om de rest van de maand thuis te zitten, neem je de challenge aan? Je mag dan ook echt geen enkele voet buiten de deur zetten. 🤔​​​​​

Ja ik voel me echt alleener dan ooit. Ik voel me slecht in mijn vel. Ik weet dat het ook wel weer voorbij gaat maar op dit moment weet ik het niet