Niet begrepen + alleen voelen is dit herkenbaar voor anderen?

Soms voelt het alsof niemand om me heen echt begrijpt wat er in mijn hoofd en in mijn hart speelt. Ik heb geen vrienden om dit mee te delen en daardoor kan het soms extra eenzaam voelen. Alsof ik alles alleen moet verwerken en niemand echt ziet hoe het met me gaat.

Mijn hoofd maakt het ondertussen vaak nog zwaarder. Mijn brein lijkt automatisch te zoeken naar alles wat negatief is: wat er niet goed gaat, wat ik mis, wat anderen hebben en ik niet, en waarom ik me zo alleen voel. Terwijl ik juist zo graag mijn focus wil verleggen naar de positieve en leuke dingen.

Ik wil niet steeds vastzitten in negatieve gedachten. Ik wil kunnen genieten van kleine momenten, lachen om iets simpels, blij zijn met de dingen die wél goed gaan en mezelf toestaan om gelukkig te zijn, ook al is niet alles in mijn leven zoals ik het zou willen.

Het moeilijke is dat je soms best kunt weten dat er ook mooie dingen zijn, maar dat je hoofd ze op dat moment gewoon niet lijkt te zien. Toch wil ik blijven proberen om mijn aandacht te richten op wat wél fijn is. Op kleine momenten van geluk, op dingen waar ik trots op mag zijn en op alles wat me even een goed gevoel geeft. Misschien hoef ik niet meteen mijn hele leven te veranderen. Misschien begint het gewoon met mezelf wat vaker toe te staan om stil te staan bij iets positiefs, zonder meteen weer te zoeken naar wat er mis is.

Want ook al voel ik me nu vaak alleen en niet begrepen, ik wil niet dat dat gevoel bepaalt hoe ik mijn hele leven ervaar. Ik wil leren om naast het verdriet en de eenzaamheid ook ruimte te maken voor lichtheid, plezier en mooie momenten. Zelfs als die soms klein zijn.

Is dit herkenbaar?