achterlopen

Ik heb je n prive berichtje gestuurd

Klinkt alsof het niet makkelijk is voor je allemaal.

Voooral niet focussen op want anderen doen of waar ze zijn in het leven als ik je een tip mag geven. Iedereen loopt zijn eigen race. Jij of ik kan niet doen wat misschien een ander wel kan of eerder gedaan heeft.

Je bent ook nog 17, net middelbare school gedaan, en dat je juist niks geks meegemaakt hebt kan juist goed zijn misschien ook wel? Je hebt toch misschien een stabiele basis kunnen bouwen.

En kan je nu langzaam gaan beginnen met opbouwen of genieten van het leven.

Uit ervaring: Heb zelf veel dingen meegemaakt in het verleden, maar ik denk het belangrijkste is dat we eerst volwassen worden, groeien en onzelf beter leren kennen, en ondertussen natuurlijk kijken wat we graag zouden willen in dit leven, en nieuwe hobby's proberen, of dingen uitproberen om dus meer een betere beeld van jezelf te krijgen, en je meer puzzelstukjes goed kan leggen over jezelf.

Het leven is dus een proces, en de ene volgt dat proces precies andersom van wat jij aan het doen bent.

Je bent goed bezig, ga zo door! En niet teveel kijken naar anderen, en wees een beetje goed voor jezelf 🙂

Op basis van wat blijkt dat iemand voor- of achterloopt? Ik denk dat het juist goed is dat sommige mensen later bloeien dan andere, al helemaal als iemand op jonge leeftijd veel heeft meegemaakt. En ja dat is lastig als je jezelf vergelijkt met andere leeftijdsgenoten, maar wat is hun verhaal en hoe vergelijkt dat met het jouwe? Ik denk dat iedereen te uniek is om te zeggen dat ook maar iemand het ‘perfecte’ leven heeft en daarmee kan bepalen hoe het leven moet lopen.

En sowieso heb je 1 groot voordeel: je bent jong en hebt nog een compleet leven voor je! Er is geen toets voor volwassenheid dat zegt “NU moet je dit kunnen!”, die lat bepaal je compleet voor jezelf en anders zijn er altijd wel mensen die een handje willen helpen! Je staat er nooit alleen voor, en vergeet niet dat veel mensen hetzelfde ervaren/hebben ervaart op zowel jongere als latere leeftijd.

Om uit eigen ervaring te spreken: Ik heb 7 jaar geleden een zware burnout meegemaakt waarvan ik nu nog steeds de stukjes bij elkaar aan het rapen ben, heb oprecht geen idee wat ik met het leven zou willen doen ondanks dat ik 23 ben! Ben jaren geleden gestopt met zowel MBO en later de havo om mijn gezondheid voorop te stellen. (Shocker; normaal onderwijs is niet gemaakt voor mensen die hoogstwaarschijnlijk autisme/adhd en gegarandeerd PTSS hebben. Sta momenteel op de wachtlijst daarvoor, dus ook dat is een groot puzzelstuk dat eindelijk een plekje krijgt), heb alleen een mavo diploma en daardoor weinig mogelijkheden qua werk wat bij mij past. Maar tegelijkertijd weet ik ook dat er altijd een morgen is, en na morgen is er altijd nog overmorgen! En ondanks dat ik al 7 lange jaren problemen ervaar, heb ik al 7 jaar de kans om van mijn burnout te leren en te verbeteren! 

Mijn advies? Je hebt geen haast, dus neem het jezelf niet kwalijk als je tijd nodig hebt om dingen te leren of te herstellen/verbeteren! Wat vooral belangrijk is is dat je overzicht krijgt van wat je in het leven anders zou willen doen, en daar stap voor stap aan werken op een tempo dat voor jou goed voelt; laat andere niet (indirect) de baas zijn over jouw bestaan.
Indien je er zelf niet uitkomt is therapie te adviseren. Klinkt misschien spannend, is het niet! Heb in mijn jaren van herstel verschillende programma's en therapieën gevolgd met ieder een eigen doel; en dus ook ieder een nieuwe stap naar groei en verbetering! (Eerst therapie voor zelfbeeld en zelfvertrouwen, daarna een cursus voor jonge uitvallers om een toekomstplan op te bouwen + jezelf beter leren kennen, nu bij de psycholoog ivm niet weten hoe verder te moeten omdat het leven soms te overweldigend is; met als bonus dat ik eindelijk doorverwezen ben naar de ggz ivm autisme/adhd.)

Jeetje wat heb jij ook een heftig verhaal. Ik hoop oprecht dat je geluk mag vinden in deze wereld.

Je bent echt een doorzetter. Respect daarvoor. Niet iedereen kan altijd alle balletjes hooghouden dan.

Mooi om te horen dat je zo je best doet, en weet ook dat er altijd licht aan het einde van de tunnel is.

TW:

Zelf ook 8 jaar door een diep dal gegaan. Denk te lang om uit te leggen, maar er waren momenten dat het soms echt uitzichtloos leek. En dat ik ook niet meer wist wat ik met het leven aan moest of dat dit gewoon mijn lot was geworden.

Zelf ook alleen mavo diploma, ga wel starten met studie straks eind augustus na 4 jaar niks, en eerlijk, ik word 20 in de zomer, ben toch beetje zenuwachtig. Maar kijk er enorm naar uit. Heb hele fijne aangepaste studiemaatregelen gekregen van school, plus alles begint beetje mee te zitten nu, net te horen gekregen dat ik maximale studiebeurs krijg, en mijn behandeling in mijn kliniek gaat de goede kant op. Stel je gaat naar school ooit weer, probeer ook daarnaar te kijken.

En geef niet op, ik gun jouw echt ook het beste toe in dit leven. Het leven kan een pain in the ass zijn, maar ooit, op een dag, zal je je doorbraak vinden. Je zoekt nu alleen nog naar de uitgang. Maar zodra je dat eenmaal vind, ga je vliegen.

Het is mogelijk. Ik sprak met een injebol vrijwilliger laatst en die zei zo iets moois dat ik ook wil delen:

"Als je alles in 1 keer zou willen doen, zou het ook niet meer leuk zijn of geen uitdaging meer zijn, 1 ding tegelijk". -InjeBol-

Hoop dat ggz je goed kan gaan helpen! En dat je weer aan iets moois mag gaan beginnen. Het is je echt gegund. En geef het de tijd. Burn-out is niet iets wat zo weggaat als het in jaren ontwikkeld heeft.

Mijn ggz behandelaar, en mijn kliniek helpen mij nu heel erg, hoop dat jij ook nu een beetje de goede puzzelstukjes krijgt.

Wens je het beste toe. En je mag me altijd een dm sturen als je iets kwijt wilt. Reageer soms later maar reageer altijd wel.

Ik herken dat gevoel, dat je je jonger voelt dan je leeftijd en het gevoel hebt dat je ‘achterloopt’. Zelf ben ik 21 (bijna 22) en zit momenteel thuis met een burn-out (vermoed dat ik ook autisme heb) sinds januari 2025. Ik zie dan veel mensen van mijn leeftijd allerlei dingen doen, hun diploma halen en dat geeft mij het gevoel dat ik achterloop. Maar ik probeer mezelf te herinneren dat ieder pad uniek is. En juist door je unieke ervaringen (burn-out en autisme) heb je een unieke blik op de wereld en kun je juist mensen misschien later helpen met die ervaringen.