⚠️ Kleine noot: dit onderwerp kan best diep gaan. Er is geen sprake van suïcidale gedachten en die gevoelens zijn ook niet aanwezig.
Hoi iedereen,
Misschien een gekke vraag, maar voelen jullie je weleens 'verloren' in de tijd? Het voelt nog maar zo kort geleden dat ik op school zat, de gekste dagen beleefde en zoveel plezier had. Ik had grote dromen en keek ontzettend positief naar de toekomst.
Maar nu ben ik 22, al jaren van school af, en voelt mijn leven soms... nutteloos.
Ik ben mentaal onwel geworden en zit inmiddels al drie jaar thuis. Ik krijg behandelingen, maar het leven is vooral saai geworden. Ik heb geen vrienden meer, woon op mezelf en heb naast familie eigenlijk niemand om me heen.
De 15-jarige versie van mij had gedacht dat ik nu gelukkig zou zijn met iemand, hard zou werken, misschien zelfs een kind zou hebben en zou bouwen aan het leven waar ik toen zo van droomde. Maar nu? Niets daarvan is uitgekomen.
Een deel daarvan komt ook door mezelf. In het verleden heb ik dingen gedaan waar ik niet trots op ben. Niets extreems, maar wel dingen waardoor ik mensen ben kwijtgeraakt. Ik heb de afgelopen jaren hard aan mezelf gewerkt en als het kon, zou ik tegen iedereen sorry zeggen tegen wie ik niet de persoon ben geweest die ik had moeten zijn. Spijt komt vaak pas achteraf.
Elke dag sta ik op voor mijn lieve kitten. Ik heb haar nu een paar weken en ze helpt me echt door de dag heen. Hoe fijn dat ook is, ik mis toch mensen om me heen. Vriendschap, liefde en alles wat daarbij hoort.
Mijn leven voelt alsof het vastloopt en ondanks alle hulp zie ik het vaak somber in. Soms heb ik het gevoel dat ik mensen mis die ik nooit heb gekend.
Zijn er meer mensen die dit herkennen?
