Niet begrepen voelen door ouders

Ik vraag me af als meer mensen hier niet begrepen worden door hun ouders.
Lees vaak dat het goed is om dingen te bespreken, maar elke keer als ik iets bespreek voelt het alsof het nooit serieus genomen wordt.
Ze denken dat mijn eenzaamheid wel opgelost word als ik gwn aan het werk ga, terwijl ik me vaak meer alleen voel op werk, omdat de mensen zo anders dan mij zijn.
Werken is mentaal ook zwaar voor mij, als ik 8 uur moet werken is dat al teveel, en als ik dat een aantal dagen achter elkaar moet doen word ik echt heel somber van.
Mijn ouders denken dat ik me gwn aanstel, of dat ik niet wil werken, maar dat is niet zo, ik verveel me nu thuis, maar ik wil niet een baan waardoor ik me nog slechter ga voelen dan nu.
Het voelt gewoon alsof de wereld is ingericht voor een ander soort mens, maar niet ingericht is voor iemand zoals mij, en dat voelt echt heel naar.
Als je je hierin herkent, laat gerust een reactie achter of stuur me een berichtje, ik vind het wel fijn om erover te praten, dan weet ik teminste dat ik niet de enige ben die hiermee zit.