Struggles & Feelings

Hopelijk dit keer meer succes haha! Mijn naam is Nick 20 jaar en woon in Breda. Ik ben opzoek naar wat meer vrienden om regelmatig mee af te spreken en leuke dingen mee te doen. Er voor elkaar zijn wanneer het nodig is! Vind heel veel activiteiten leuk om te doen dus dit moet geen probleem zijn in mijn ogen. Hopelijk tot snel, Groetjes Nick

Hoi allemaal,Ik post dit bericht voor de tweede keer, omdat ik ondanks mijn inzet nog niet ben gekomen waar ik op hoopte. Join Us is een prachtig initiatief en ik geloof echt in de kracht ervan, maar voor mij – wonend in Zeeland – heeft het helaas (nog) geen oplossing geboden.Eerder stuurden een paar mensen een berichtje, maar het bleef stil daarna. De groepsapp werkte voor mij ook niet goed; het voelde afstandelijk en oppervlakkig. Dat terwijl ik juist op zoek ben naar echte, persoonlijke verbinding.Ik woon in een klein dorp waar je er al snel buiten valt als je niet bij een geloof hoort. Dat maakt het gevoel van eenzaamheid nog sterker. Omdat ik alles heb geprobeerd wat in mijn macht ligt, ga ik nu hulp zoeken via de huisarts. Niet omdat ik het opgeef, maar omdat ik voel dat ik er niet alleen uitkom.Mocht iemand zich herkennen in dit verhaal – of ook uit Zeeland komen en behoefte hebben aan écht contact – stuur gerust een bericht. Wie weet zit jij ook in

Ik geef toe dat dit een minder leuk topic gaat zijn, maar dit zijn de momenten waarop ik mij eenzaam voel. Voor de context, ik kamp al 21, bijna 22 jaar met eenzaamheid, wegens indirect pesten op mijn zesde dat zo'n impact op mij heeft gehad mentaal en sociaal gezien dat ik alleen nog maar buitenshuis kwam voor school en nu dan werk. Dat is momenteel mijn versie van '’een frisse neus halen'’ Ik kan het niet mooier maken dan dit.Hoewel mijn eenzaamheid zijn ups en downs heeft, duurt het nog altijd voort, waardoor het een heuse struggle is voor mij om daadwerkelijk een band op te bouwen en ik kan overkomen als beschermend naar mijzelf toe met het openstellen (bang om teleurgesteld te worden of te worden laten vallen, dankjewel voor dit, indirecte pesterijen) dan heb ik het over het offline gedeelte. Ik zie werkelijk waar nauwelijks tot geen zonlicht en kwijn zowat weg op mijn kamer het grootste gedeelte van mijn tijd. Maar laten we eerlijk zijn, er is een redelijk sterke connec

Ik wil even wat kwijt, wat mij al best een tijd dwars zit qua gevoel.Tijdje terug had ik een topic geplaatst betreft HDCC. Niemand die er echt op reageerde op een paar enkelingen na. Kijk ik naar een ander, recent topic over echt precies hetzelfde topic met precies hetzelfde voorstel; meerdere reacties. Denk bij mezelf dan '’heb ik geen goed genoeg voorstel gedaan?? Hadden mensen meer info nodig van hoe of wat? Klinkt mijn topic niet enthousiast genoeg? Ben ik niet goed of interessant genoeg om überhaupt te leren kennen? Had ik het eerder moeten voorstellen?'’ Wat ik al best vroeg deed, midden mei zelfs al. Zag dat mensen er wel naar keken maar een daadwerkelijke reactie bleef nogal uit, op diegene die wel reageerde op het topic zelf of via een privé bericht na. Waarom? Ik zou het niet weten. Binnen meerdere Discord groepen en een Whatsapp groep met Join Us Community leden zelfs nog gevraagd of mensen zich bij mij wilde aansluiten maar echt wek

hoi! wie heeft der wel eens te maken dat zich nergens bij kunnen  sluiten? Ik heb best wel traumatisch sitautie achter de rug, mijn grootste wens, is om mensen te vinden die ook wel een rugzak hebben en een genootschap hebben, ik leef sindskort in Maassluis en de aansluiting daar gaat moeizaam ik ben ook wel iemand die heel veel moeite heeft met vertrouwen maar dat wilt niet zeggen dat ik geen goede banden wil creëren met mensen waar onder ik een sterke band kan hebben. als iemand die ook part van LBGTQ is en een hele heftige verleden heeft gehad met geloof. Is me doel ook wel om alle mensen die ook wel door ellende gaan, een bijsluitende band geven al is het een hoi of hoe is het. Ik wil een vriendschap op bouwen dat veel vreugde en liefde en ook wel grappig dingen kan zeggen en of hele serieuze gesprekken kan hebben, ik wil ui

Hallo allemaal, ik ben Martin, 23 jaar en ben in November '24 gediagnostiseerd met autisme. Ik heb sinds die diagnose een groepstraining/cursus gevolgd om beter te begrijpen wat het voor mij betekent en hoe ik hier mee om kan gaan. Ik merkte in de groep dat ik heel veel baat had bij het horen van de ervaringen van anderen, erkenning krijgen uit mijn eigen verhalen en struggles en horen dat je niet gek bent, maar gewoon wat anders in elkaar steekt. Ik dacht dat mensen er misschien wat aan kun hebben wat ik voornamelijk uit deze training gehaald heb, enige tips en tricks en te lezen wat autisme voor mij nou betekent.Autisme heeft een heel groot stigma en stereotype om zich heen hangen en het uitleggen wat het nou precies inhoud, is gewoon heel lastig. Vooral omdat het voor iedereen weer verschillend is, het is een spectrum, niemand is hetzelfde, gelukkig maar. Een doel wat ik mij heb voorgelegd in het begin van die training, is dat ik een verhaaltje paraat heb waarin ik duideli

Ik heb wat post gemaakt hier en dit is misschien de meest lastige.  ik wil ook niet als een aandacht zoeker zijn.ik heb zelf een best wel heftig verleden dat niet hier in details ga vertellen maar het heeft met geloof en een onstabiele thuis te maken, in het verleden.  Het heeft met je zelf ontdekken op een wat latere leeftijd en je best wel eenzaam erdoor voelen en over hoe het is om te leven met een angststoornis, en met dissociëren. maar wat ik wou vertellen was als iemand die beide heeft, door de situatie en later leeftijd ook eens van het LBGTQ is. Is het best wel lastig om mensen te leren kennen, ik ben altijd wel wat angstiger geweest, naar de buiten wereld en ook naar mensen.  Ik vind dit ook zwaar uit me comfort zone, ik heb al wat mensen gesproken kort, die ook wel lief overkomen. Maar voor mijn persoonlijk duurt het wat langer om een band op te bouwen. Me doel uiteindelijk is een

Hi, mijn naam is Lotte, ik ben 20 jaar oud en woon (op mezelf) in Eindhoven. Ik heb de middelbare niet afgerond (gestopt in het tweede jaar 6vwo), heb geen werk/studie en ook geen plannen hiervoor. Vaak voel ik me best oke met mezelf en mijn leven, maar af en toe is het confronterend hoe ver ik achter loop op leeftijdgenoten. Bijvoorbeeld mijn vroegere vrienden van de middelbare school zitten nu al in hun laatste jaar van een universitaire studie - en ik heb nog geen flauw benul wat ik wil doen. Ik heb ook niet echt een sociaal leven: wel een vriendje, maar die woont helaas 4 uur weg en heeft het vaak wel gewoon druk; verder ook geen vrienden om mee te praten en amper familie. Ik voel me dus vaak alsof ik enorm buiten de boot val, en dat de rest aan het genieten is van hun leven terwijl ik achterblijf... :/Is er iemand anders die hier ook ooit last van heeft?🤷‍♀️

Goedemorgen!Wat ik de laatste tijd best wel gemerkt heb, is dat het lastig is om mensen in het algemeen te vertrouwen. Intenties kunnen blijkbaar ineens veranderen en dat gun ik niemand. Als we nou allemaal eens oprecht eerlijk zijn en hopelijk zo eerlijk naar onzelf als naar anderen, dan is de wereld al een stukje mooier. Ik ben klaar met het investeren in mensen die mij niet waard zijn.

Afgelopen weekend is de klok weer een uur vooruit gegaan. Ik vindt het altijd jammer dat we daardoor een uurtje minder slaap hebben maar toch vind ik de zomertijd prettiger dan de wintertijd. Dat is voornamelijk omdat ik het fijn vind dat het buiten zo lang licht is🌞. Ik haat het dan ook wanneer de klok weer een uur achteruit gaat en het eerder donker wordt. Dat is voor mij ook echt een teken dat de koude donkere maanden weer gaan beginnen. Het enige nadeel is wel dat het in de zomer al rond half 5 licht wordt waardoor je soms iets minder goed kan slapen. Over het algemeen heb ik er niet veel last van als de tijd wordt verzet. Ik ben de eerste dag misschien iets vermoeider maar dat is het zo´n beetje.Wat vinden jullie van de omschakeling naar zomertijd? Fijn of juist vermoeiend?

Soms is het belangrijk om je gevoelens en frustraties te delen, maar toch houden we ze vaak voor ons. We willen anderen er niet mee lastigvallen of denken dat het niet zoveel uitmaakt.Toch kan het opluchten om uit te spreken wat je voelt. Het helpt je om dingen op een rijtje te zetten, spanning los te laten en te merken dat je niet de enige bent. Wat het ook is, deel het hieronder!😁 

ben Jesse en ben afgelopen week 18 geworden. Ik woon in de regio rondom Nijmegen.Ik voel mij erg eenzaam en wil graag een stukje van mijn leven vertellen.Helaas loopt mijn leven niet zoals ik gehoopt had. Ik op mijn 9e vast gelopen op school waarna alles ik een sneltreinvaart naar beneden ging. Ik had diagnose autisme en de toenmalige hulpverlening liet zoveel steken vallen, waardoor ik van de ene teleurstelling in de andere viel. Inmiddels 18 jaar, geen daginvulling,  geen vrienden, geen vriendinnetje, alles wat ik heel graag wil. Maar als je nergens komt ontmoet je ook geen nieuwe mensen.Ik zou zo graag gewoon leuke gezellige dingen doen met vrienden, een leuk vriendinnetje in de toekomst en gewoon een leven hebben zoals iedereen.Zijn er meer mensen die zich hierin herkennen?

Hallo,Ik ben Indey en ik worstel met het niet hebben van vriendinnen waar ik goed mee kan praten, kan lachen en soms ook er gewoon zijn voor elkaar. Zelf zit ik in een omgeving waar ik niet veel mensen/vrouwen om me heen heb waarmee ik kan bonden. Interesse in een nieuwe vriendschap? Let me know :) 

Ben nu al 2 jaar voor mijn gevoel helemaal alleen In het begin had ik geen zin meer om vrienden te maken wegens alles dat er in mijn leven was gebeurt qua drama. en vond ik de zo genaamde eenzaamheid harstikke fijn!Maar nu dat ik weer vrienden probeer te maken begrijp ik weer waarom ik vroeger altijd zo snel opgaf. Ik heb altijd het gevoel dat ik of people pleasers ontmoet of control freaks,Niemand om mij heen vraagt of ik een keer mee wil ik moet het altijd zelf doen en dan heb ik het gevoel dat ze alleen maar ja zeggen om lief te toen. de reden waarom ik dat gevoel heb is omdat ze nooit zelf iets vragen of het gesprek starten ik loop altijd te slepen….en je zou denken dat als mensen tegen je zeggen ik had het super leuk moeten we vaker doen (of ander soort positieve opmerking) dat ze wel eens een keer eigen initiatief nemen maar dat gebeurd nooit.Iedere keer kijk ik naar mijn eigen gedrag is er wat miss mee, maar ik zie niks waarvan

er is iets wat de laatste tijd weer aan het opspelen is bij mij of zoiets. om het even uit te leggen, ik heb MBO gedaan. niet heel bijzonder ofzo. maar ik ben er altijd wel een klein beetje onzeker over geweest. dat ging altijd wel prima, want ik heb vrienden die een beetje in hetzelfde schuitje zitten of van een uitkering leven. dat gevoel van moeite hebben met meedraaien in de samenleving en gebrek aan geld gaf eigenlijk wel een soort connectie. nu ben ik afgelopen weekend met mijn vriend mee op kamp geweest. ik leerde daar zijn vrienden kennen. super aardige mensen die mij meteen accepteerden en behandelden als lid van de groep. dat vond ik heel fijn. maar ze hebben dus allemaal een hogere of zelfs universitaire opleiding gedaan. en dat maakte me heel onzeker. en mijn gedachten trok de conclusie dat ik dus de domme persoon was in de groep. of dat ik anders was en er toch niet bij zou horen. ik hoorde dat weekend ook regelmatig over leuke schoolfeesten en verre

Heyyhoii,Het is vandaag natuurlijk weer Valentijnsdag. Voor de één is Valentijnsdag dé dag van romantische gebaren, rozen en chocola en voor een ander is al die zoetsappigheid misschien wel om te kotsen😷 En dan heb je natuurlijk ook nog de mensen die vandaag gewoon als een doodnormale vrijdag zien.Hoe zit het met jou? Heb je vandaag genoten, vond je het irritant, of deed het je eigenlijk niks? Wat je gevoel ook is, je mag het hier kwijt! 

De eerste twee maanden van het nieuwe jaar vallen voor veel mensen vaak wat zwaar. Het is koud, de dagen zijn nog steeds kort, en overal om je heen lijkt iedereen ziek te worden. De feestdagen liggen achter ons, maar de lente voelt nog ver weg. Misschien merk je dat je minder energie hebt, sneller overprikkeld raakt of gewoon even niet zo lekker in je vel zit.Ik merk dit aan andere maar ook aan mezelf. Ik ben de laatste tijd snel moe en weet niet zo goed waar ik met mijn gedachte op moet focussen. Zo wil ik bijvoorbeeld nieuwe dingen doen maar heb ik hier simpelweg niet de tijd of energie voor. Ergens niet de tijd of energie voor hebben is natuurlijk niet erg, maar toch merk ik dat ik ermee zit.Nu ben ik benieuwd naar wie dit nog meer zo ervaart. Zo ja, wat helpt jou dan hierbij?  

Hoi allemaal, Als mensen richten we ons vaak op wat misgaat, maar laten we vandaag eens stilstaan bij de dingen waar je blij van wordt. Laten we ons richten op de dingen waar je positieve energie uit haalt, waar je dankbaar voor bent. Ikzelf ben dankbaar voor de mogelijkheid die ik heb om andere mensen te helpen. Zelf ben ik vorig jaar begonnen aan de studie Social Work en werk ik als bijbaan in de thuiszorg. Hier heb ik het ontzettend naar mijn zin. Dagelijks kan ik een luisterend oor bieden en mensen ondersteunen zodat hun leven net iets makkelijker wordt. Daar haal ik mijn positieve energie uit. Waar halen jullie positieve energie vandaan? Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties, deel en inspireer elkaar!

Hallo allemaal,Zoals al uit de titel blijkt, zit ik momenteel thuis met een burn-out. De eerste keer dat de burn-out om de hoek kwam kijken, is inmiddels al bijna twee jaar geleden. Omdat ik toen nog studeerde, heb ik niet de ruimte genomen om ervan te herstellen. Pas na mijn afstuderen afgelopen juli begon ik echt te voelen hoe erg ik eraan toe was en sinds september/oktober ben ik met behulp van een boek echt goed onderweg met het herstel (De Burn-Out Reset van Hamming & Vandenabeele, enorme aanrader). Afijn, ik struggle sinds 2020 behoorlijk met eenzaamheid en dat is eigenlijk alleen maar erger geworden. En nu dat ik afgestudeerd ben, thuiszit en bijna niks kan, merk ik dat mijn wereldje steeds kleiner wordt. Ik woon nog bij mijn ouders met wie ik een oké relatie heb, maar bij wie ik me meestal niet echt gehoord voel als ik het over mijn gevoelens heb. Ik heb wel een aantal vrienden die ik regelmatig online spreek, maar ze wonen allemaal ver weg en hebben drukke

Oh kom maar eens kijken, wat ik in m’n schoentje vind….Het is weer zo ver, de feestdagen staan voor de deur. Vandaag op pakjesavond krijgen veel kinderen allerlei cadeautjes. Hartstikke leuk natuurlijk, maar niet voor iedereen zijn de feestdagen leuk.Ik werk 10 uur met kerstmuziek al 2 weken lang, en in die nummers komt er altijd tekst voorbij zoals: “I wish it could be Christmas everyday” of “Christmas the most wonderful time of the year” en andere van dit soort teksten. Ik ben zelf niet zo’n fan van dit soort kerstnummers. Ik vind sowieso dat het hele blijdschapsgevoel erg geforceerd wordt door de maatschappij. And don’t get me wrong, ik vind de feestdagen echt super leuk. Dit worden de eerste feestdagen samen met m’n vriend, echt super veel zin in.Maar toch hou ik niet van all dat gepush richting blijdschap, geluk, samenhorigheid, peace enz. Het is ook maar weer gewoon een dag, en als je je slecht voelt mag dat gewoon. Komt misschien ook wel omdat ik zelf zie

Hallo iedereen,Even iets persoonlijks vanuit mij. De laatste paar maanden ervaar ik best wel wat onrust en stress, en dan met name omtrent school, aantal vervelende situaties, paniekaanvallen en rugklachten. Hier door zit ik niet altijd erg lekker in mijn vel. Ik heb over het algemeen ook best wel drukke weken, ik heb iedere dag wel wat gepland staan, met betrekking tot school, werk, hockey, sportschool en noem maar op. Met regelmaat word het me wat te veel en dat weet ik van mezelf. Ik praat er wel is over met aantal mensen om me heen, ga met regelmaat sporten en kijk hier en daar wel eens Netflix, verder weet ik niet bepaald hoe er mee om te gaan. Wel merk ik de sinds een klein tijdje, dat ik er ook sneller hoofdpijn bij krijg en sneller moe ben dan normaal, dit is best vervelend. Ik weet dat het weer over gaat en het een normale reactie is. Mijn vraag aan jullie, herkennen jullie dit of hebben jullie? En heb je een trucje(s) die je gebruikt, die voor j

Hee allemaal, Ik heb eigenlijk meer een persoonlijk stukje van mijzelf wat ik graag wil delen met jullie. Ik weet niet of jullie dat ook ervaren maar ik heb met regelmaat dat ik me minder voel door stress van school dat het gewoon te druk is. Mijn vraag is hebben jullie dit ook en hoe gaan jullie hiermee om?

Hoi iedereen, de afgelopen 5 maanden heb ik in een intense relatie gezeten met iemand die ik al 9 jaar ken. Ben erachter gekomen dat ze heel anders was, dan ik dacht. Narcistisch beschrijft het ‘t beste. Ik zit in een burnout momenteel, maar ben nooit gesteund geweest. Veel ruzies, nooit haar fout. Ik wil haar zeker niet zwart maken, maar meerdere keren langs haar ex geweest en over gelogen. Nu kwam ik er vrijdag zelf achter, en wat blijkt; ze hebben seks gehad. Fun fact; ze was jarig en ik was niet welkom op haar verjaardag. Ze ging langs haar ex, maar appte mij dat ze met haar broer op pad ging en reageerde niet meer en ontweek alle vragen (doet ze anders nooit). Uiteindelijk heb ik beide geconfronteerd en heeft ze gekozen, zonder gesprek en meteen te blokkeren op alles mij te verlaten en een relatie te starten met haar ex. Waarmee ze al 8 keer uit elkaar is geweest. Ik zit hier als een gebroken man, huilend en vraag me af of het ooit oprecht is geweest. Maar gek genoeg, hoop ik o