Het masker van de lach heb ik niet zo lang geleden bij mezelf ontdekt. Ik droeg het zonder het echt te beseffen: een vriendelijke glimlach naar de buitenwereld, terwijl daarachter onzekerheid, verdriet en vermoeidheid schuilgingen. De lach was mijn schild, licht en uitnodigend van buiten, maar zwaar om te dragen vanbinnen. Het masker was zo vertrouwd geworden dat ik bijna vergeten was wat erachter leefde.
Nu draag ik het niet meer. Dat voelt kwetsbaar, maar vooral bevrijdend. Zonder dat masker is er ruimte gekomen om echt te voelen, ook wanneer het schuurt. De slechte momenten mogen er zijn, net zo goed als de goede. En juist daarin voel ik me vrijer dan ooit: niet langer verstopt achter een glimlach, maar aanwezig als mezelf!
