Het gevoel van Liefde.

Hoi @Jens en anderen die op dit topic gereageerd hebben,

Hoewel het misschien aan de late kant is gezien de tijd dat de vorige reactie was geplaatst, vond ik het wel interessant om te reageren.

Zelf heb ik nog nooit een relatie gehad, ik ben ook nog nooit op een date geweest. Hoewel ik er voor open zou staan, ben ik wel van mening dat het komt als het komt. Ik vind de liefde niet, de liefde zal mij vinden. Dit kan best lastig zijn, aangezien ik een introvert ben die nauwelijks iemand kent en nauwelijks naar plekken gaat waar dit soort contacten zouden kunnen plaats vinden. Er zijn wel is “zwakke” momenten wanneer ik verlang naar een relatie omdat ik me eenzaam voel, hierbij denk ik vooral aan de toekomst en hoe eenzaam het zal zijn als ik nooit de ware vind. En soms twijfel ik of ik misschien dingen heb gemist in het verleden. Zoals in eerdere reacties is vermeldt, mensen met autisme (specifiek PDD-NOS in mijn geval) kunnen moeite hebben met het zien van specifieke signalen. Hier heb ik zelf ook last van.

Om één van de vragen van de originele post te beantwoorden, mijn ideale relatiestijl zou er eentje zoals vroeger zijn. Het gaat om de liefde. Ik ben van mening dat bij een goede relatie de liefde van twee kanten komt en dat je elkaar sterker maakt. Maar misschien is dat iets te romantisch gedacht, gezien hoe dingen tegenwoordig zijn. Zelf rook en drink ik niet, ik doe ook niet aan drugs of dat soort dingen. En ik zou bij de meeste van deze dingen ook niet weten hoe ik zou reageren als mijn vriendin dit wel zou doen, met uitzondering van roken want dat is bij mij simpelweg een no-go.

Een relatie zou aan het einde komen als het duidelijk wordt dat één van de twee kanten er meer energie insteekt dan wordt teruggegeven. Maar een einde hoeft niet per se het einde te betekenen. Ik ben wel zo iemand die liever geen conflicten heeft, dus ik zou het wel tot een goed einde willen brengen zo ver mogelijk. Dit hoeft niet misschien te betekenen dat we dan verder zouden gaan als vrienden, maar ik vind dat wel een leukere uitkomst dan, om even een extreem te gebruiken, dat er wordt gescholden als we elkaar per ongeluk tegenkomen op straat.

Deze post ging ongeveer alle kanten op tijdens het typen voor mijn gevoel, maar ik hoop dat de input een beetje handig was, al is het alleen maar om het topic levend te houden. 😅

Hey Jens ja dat ken ik heel goed, het is bijna net alsof iemand mij beschijft haha :P ik wil graag een keer met je praten want ik weet precies hoe jij je voelt.

Ik heb liever gehad dat ik deze thread eerder heb gevonden, maar here goes!

Hoe houd je de verbinding met elkaar spannend (niet via bed, maar gewoon, interactie; dates, praten, chillen etc)?

Vragen stellen, interesse tonen, ergens op inspelen als er iets is uit die antwoorden die je interesseert of je aan het denken zet. Beetje plagen en flirten mag ook, maar zelf ben ik daar terughoudend in omdat ik denk dat vrouwen “niks willen”.

Wat zou je ideaalbeeld zijn met relaties, de stijl van vroeger, waar het echt om de liefde gaat, denk je dat dit nog mogelijk is in de realiteit tegenwoordig, waar iedereen verslaafd is aan hormonen, drank, drugs en geweld?

Mijn ideaalbeeld van een relatie is dat we er voor elkaar zijn. We willen samen zijn, samen dingen doen, samen genieten van het leven, door dik of dun. Natuurlijk is er ook ruimte voor eigen dingen en als er een tijd zelf nodig hebt, is dat zeker gegund, maar er is ook een tijd om samen te zijn en van elkaar te genieten. Alles moet ook eerlijk te bespreken zijn, het heeft geen nut om bewust of onbewust een van de twee te forceren hun emoties binnen te houden wanneer we samen zijn.

Wat zijn leuke dates die niet te casual zijn, maar ook niet per se te veel geld kosten?

Enige wat ik kan bedenken is wandelen of naar een leuke film gaan. Of anders een niet te dure restaurant.

Hoe (indien natuurlijk van toepassing) is een van je oude relaties geweest, waarom liep het stuk?

Tegenwoordig zijn de meeste relaties van mij na een maand+ stukgelopen omdat er na een tijdje afstandelijk gedrag te pas kwam in een relatie. Bij de eerste keer was ik er wel iets pusheriger over om contact terug te zoeken (zij was zelf vaag), maar bij de tweede keer was ik zelf een tijdje geduldig totdat het over een punt ging dat ik echt vragen begon te stellen en daardoor uitliep. Mijn langste relatie duurde bijna 3 jaar en ik zou ervoor tekenen om eerder zo'n relatie (of permanent) mee te maken dan wat ik de laatste tijd meemaak.

Hoe zie je relaties met mensen die een ander "dan normaal” werkend brein hebben? Denk aan Autisme, ADHD, Narcisme (slechte ouders/opvoeding), Syndroom van Down?

Zelf heb ik niet-aangeboren hersenletsel. Ik vind dat neurodiverse mensen net zo waardig zijn om te ervaren en liefde te hebben als een neurotypisch iemand.

Soms vraag ik me af waar ik makkelijker zoiets kan zoeken aangezien er veel scams zijn en veel groepen/mensen zijn die er helemaal er niet open voor staan. Ik sta er zelf wel open voor, maar ik wil wel weten dat de ander er ook open voor staat, als het niet wederzijds is, is de pret ook over.