Wat is jullie dreamjob? (droombaan)

Mijn droombaan was werken als verzorger in een verzorgingshuis. Ik heb paar weken terug mijn mbo 2 daarvoor gehaald, ook wou ik kapper worden maar misschien ooit ook diploma daarvoor gehaald. 
Ik doe nu opleiding mbo 3 travel& hospitality 

dus voor nu is mijn droombaan werken in een hotel 🙂

ik heb 2 droombanen wat nog niet gelukt, 1ste is Bus chauffeur en 2 de radio dj bij 538
met de 1ste ben ik nog aan het uit zoeken of dat haalbaar is, heb laagverstandelijke beperking en heb op praktijk school gezeten dan ben je in theorie minder in dan in praktijk dus maakt het wel lastiger om kansen te krijgen.

groetjes van Marc 

Hey,

Wat een leuk onderwerp! En wat gaaf om te zien waar iedereen mee bezig is wat doelen proberen te bereiken betreft. :)

Ik heb als 15 jarig meisje altijd gedacht dat ik juf wilde worden. Misschien ook nog intern begeleider erbij. Toen ik eenmaal met de pabo startte, merkte ik meteen dat dit absoluut niet de plek was waar ik hoorde.

Uiteindelijk heb ik mijn onderwijsassistent diploma versneld behaald en heb ik in het mbo gewerkt. Dit vond ik helemaal geweldig. Op dit moment (aantal jaar verder) studeer ik social work. Wat ik ermee wil doen, weet ik nog niet per se. Werken bij een dagbesteding lijkt me heel erg leuk of op een zorgboerderij! Maar ik zou ook heel graag docent en met name mentor/coach willen worden (in het mbo)

Maar eerlijk gezegd is voor mij moeder worden en zijn de mooiste 'baan' die er is. Dat zal voor mij boven elk werk dat ik ooit zal doen komen te staan. :)

Liefs! Fem

Als klein kind was mijn droombaan dierenarts. Ik was dol op de natuur en vooral dol op dieren. Nu kom ik uit een Aziatische familie waarbij je als kind wordt gepusht om prestigieuze banen te nemen, bijvoorbeeld arts of advocaat. Toen mijn moeder dus hoorde dat ik dierenarts wilde hoorde, was ze zo van “bijna goed, haal eventjes “dieren” ervan af en dan is het helemaal toppie!!!”. Arts sprak mij niet aan, maar een groot gedeelte van mijn jeugd werd wel geprobeerd mij te overtuigen om arts te worden. Arts of een ander goed betaalde baan met prestige. Vooral goed betaald was belangrijk.

Tegen de tijd dat ik naar de universiteit mocht, was het droombeeld van dierenarts dus allang aan stukken geslagen. In plaats daarvan was psychologie mijn droom vak. Het brein en menselijk gedrag vind ik echt fascinerende onderwerpen. Tijdens mijn orientatie had ik een vooropleiding gedaan (mini wetenschappelijk onderzoekje doen en schrijven) over het menselijk geheugen bij Leiden Universiteit (zelfs een diplomaatje aan overgehouden :D ). Ook heb ik een college van Erik Scherder (professor psychologie aan de Vrije Universiteit) mogen bijwonen, en dat was helemaal raak. En toch heb ik uiteindelijk niet voor psychologie gekozen, omdat het een razendpopulaire studie is. De vuistregel was: als je niet wist wat je moest doen met je leven, koos je voor psychologie. De arbeidsmarkt zat dus vol met psychologen. Hoe moet ik daarin een goed betaalde baan vinden? Uiteindelijk ben ik maar voor mijn tweede keuze gegaan: computer science (informatie technologie; IT).

Ik ben dus niet achter mijn dromen aan gegaan. Heb ik daar spijt van? Het is een vraag die me al een tijdje heeft achtervolgd. Ik werk nu als DevOps Engineer (fancy titel voor iemand die programmeert + de systemen die hij heeft geprogrammeerd uitrolt en in de lucht houdt). Het betaalt goed en ik kan er prima mijn bestaan op bouwen. Ik kan mijn auto ermee betalen en ik heb laatst het geluk gehad om een woning te mogen kopen. Ook kan ik mijn moeder financieel ondersteunen waar nodig (zij is 1e generatie immigrant; leefde onder hele arme omstandigheden in Vietnam). Laatst heb ik een aantal keer gemediteerd en eens goed inwaarts gekeken en geluisterd naar mijn lichaam, maar ik kon geen gevoelens van verdriet of spijt vinden. Ik denk dat ik het ergens wel een plekje heb gegeven en prima kan leven met de keuzes die ik heb gemaakt.

Met de achtergrond van mijn moeder kan ik de enorme focus op geld en prestige wel goed plaatsen. In die zin heb ik ook geen negatieve gevoelens overgehouden over hoe ze met mijn kinderdromen is omgegaan. Gelukkig heb ik niet hetzelfde achtergrond als haar. Ik hoop dat ik met mijn leven een goed fundament kan bouwen zodat mijn toekomstige kind(eren) niet voor dezelfde keuzes hoeven te staan als ik en ik ze alle ruimte kan bieden om hun dromen wél te kunnen volgen. :)