Hallo!
Ik wil graag wat van me afschrijven. Ik ben namelijk best een gevoelig persoon. Met een groot moreel compas. En de overtuiging vanuit mijn geloof dat het belangrijk is om andere mensen te helpen.
Ik zit in lastige positie waarin ik de baan van mijn dromen heb, zorggeraleerd, maar wel in een " hbo hoge kantoor functie"
Het werk zelf is maatschappelijk enorm belangrijk. Ik vind het leuk en krijg er voldoening van en ik ben er ook goed in. Alleen ben ik enorm ongelukkig door het type mens die er rond loopt en ook dit werk doet. Mensen verbazen zich meestal dat in deze sector met kinderen. "Nare/harde mensen" werken. Maar door de moeilijke dingen die je meemaakt moet je een dikke huid kweken. Bepaalde schrijnende gevallen niet mee naar huis kunnen nemen. En door de enorme werkdruk heel erg op je grenzen letten omdat je niet de volgende wilt zijn die uitvalt. Door die mix creëer je dus een omgeving met mensen die "hard" moeten zijn om zichzelf staande te houden. En liever hun collega voor het karretje spannen dan zelf iets op te pakken uit zelfbescherming. Er is dus weinig collegialiteit omdat mensen vanwege de werkdruk bezig zijn zelf te overleven.
Ik voel dat ik er geen beter mens van word omdat de onveilige werksfeer die er heerst er voor zorgt dat je ook hard moet worden om het te overleven. Terwijl ik van nature juist zachtaardig en collegiaal ben. En naaste liefde/hulp heel belangrijk vind. Maar wat gebeurt er nu ik dus de enige ben die met deze eigenschappen rondloopt. 1. Er word misbruik van mij gemaakt. En 2. Ik word overladen met persoonlijke verhalen/hulp vragen van andere omdat zij in mij een veilig persoon zien om hun ei bij kwijt te kunnen. En iemand zien die ze kunnen vertrouwen. Echter krijg ik niet altijd diezelfde steun terug.
Soms lijkt het me super fijn om niet zo erg met mijn geweten te zitten. Het lijkt de rest zo makkelijk af te gaan in hard zijn. Maar goed mijn geweten normen en waarden maken mij een mooi mens en een aanwinst in dit vak. En de cliënten waarmee ik werk tonen elke dag hun dankbaarheid en waarderen mijn oprechtheid en betrokkenheid. Ook denk ik dat het in het leven de kunst is om zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven. Al word het niet makkelijk gemaakt door maatschappelijke verwachtingen om alsmaar hoger te komen. In mijn vorige functie in de zorg maar "op de vloer" werd er heel erg op me neergekeken. Nu met deze functie is er heel erg interesse en aanzien want ja het is hbo en hoog. Terwijl ik persoonlijk veel ongelukkiger ben dan in me vorige baan met "simpele mensen" die ook met hart en ziel en oprechtheid werkten.
Een baan in deze sector is al jaren een droom van mij geweest. En in vind het heel lastig dat ik hier tegen aanloop vanwege de werksfeer en setting wat maakt dat ik niet wil opgeven want het werk kan Ik. Alleen moet ik dus ook verharden om me net als de rest staande te houden in het geheel. Het is een enorm dillema.
Wat zouden jullie doen, zijn jullie gedachten of tips? ( Ik weet dat alleen ik de keuze kan maken om te blijven of niet) ik vind het gewoon fijn om andere hun perspectieven te lezen.
Vriendelijke groet,
N
