Ik ben bang voor afwijzing en dat zit behoorlijk in de weg met het aangaan van verbindingen.
Ik ben nu al bijna een jaar helemaal alleen, geen liefdesrelaties én geen vriendschappen. In die tijd heb ik het altijd met mezelf moeten doen, op m'n eigen benen staan en op mezelf vertrouwen. En me vooral niet openstellen naar de ander. Ik weet niet meer hoe ik niet alleen kan zijn.
Hoewel de meeste dingen die ik heb geleerd in deze periode positief zijn, heb ik ook geleerd om me af te sluiten, de kat uit de boom te kijken wanneer ik met een nieuw iemand spreek. Nou is dat niet per sé verkeerd. Het probleem zit 'm in dat ik me gewoon niet open durf te stellen. Ik ben namelijk té vaak in mijn openheid en diepgaandheid afgewezen en pijn gedaan. Mijn gevoel heeft me héél vaak verteld dat het bij de ander ligt en niet aan mij. Dat de ander niet weet om te gaan mijn diepgaanheid en openheid. En hoewel dat best weleens waar kan zijn, heb ik er eigenlijk vrij weinig aan want het blijft maar gebeuren.
Dit resulteert er nu in dat ik héél veel moeite heb om me open te stellen naar (nieuwe) mensen. Er zijn welgeteld 2 mensen waarbij ik me open kan stellen; mijn vader en vitaliteitscoach. Omdat ik weet dat die mij niet zullen afwijzen en mij geen pijn zullen doen.
Naast dat ik veel moeite heb om me open stellen naar anderen, zorgt het er ook voor dat ik moeite heb met het onderhouden van contacten, omdat ik niet meer weet hoe. Ik weet niet meer hoe ik me op een veilige en vertrouwende manier (langzaam) kan open stellen naar anderen. Ik wil zelf wat diepgaands, maar ben té bang om uit te zoeken hoe ver de ander wil gaan. Ik ben gewoon enorm bang dat ik weer wordt afgewezen voor wie ik ben; open en diepgaand (en nog wel meer). Ik probeer wel het positieve ervan in te zien: 'je zult wel gelijkgestemde tegenkomen' of 'dan is deze persoon niet bedoeld om onderdeel van je leven te zijn', maar het bevorderd mij openstellen naar anderen niet.
Ik ben er ook recent achter gekomen dat ik bindingsangst heb. Ik weet waar het vandaan komt en ben er ook mee bezig om het een plekje te geven zodat ik makkelijker verbindingen kan aangaan met anderen. Alleen, wederom, helpt ook dit niet in mijn openheid naar anderen toe.
Iets anders wat me ook een beetje tegenhoudt in het onderhouden van contacten is het feit dat ik over 2-3 jaar mogelijk in het buitenland ga studeren, en er bestaat een kans dat ik daar dan blijf wanneer ik klaar ben. Aangezien de kans klein is dat het contact dan blijft, heb ik zoiets van 'why try?' wat vaak tot het antwoord leidt dat ik tot die tijd niet alleen wil zijn en wie weet ga ik wel niet naar het buitenland of wie weet dat het contact wel blijft bestaan.
Ik zou het heel fijn vinden als ik minstens 1 vriend(in) kan vinden bij ik me veilig kan openstellen. Die ik kan vertrouwen en waarmee ik kan praten. Iemand die me niet afwijst als het hem/haar niet meer zint maar met me praat. Iemand die me aanmoedigt en voor me kan zorgen wanneer het zelf even niet meer lukt. En wederzijds natuurlijk ook.
Naast dat ik vriend(in)en wil, heb ik ook behoefte aan een liefdesrelatie, maar omdat ik de afgelopen 4-6x ben afgewezen omdat de ander "toch niet iets serieus wilde" of hij nog niet over z'n ex heen was, had ik besloten om maar een tijdje single te blijven. Maar dat is best knap lastig wanneer je behoefte hebt aan liefde en aandacht en zorg (anders dan op vriendschappelijk gebied). Soms heb ik een tijdje dat ik er vrede mee heb om een tijdje nog single te zijn ( ik ben inmiddels al 2 jaar single, wel gedate) en soms heb ik de neiging om meteen een datingsprofiel aan te maken. Vaak doe ik dat dan niet omdat ik dan verwacht daar toch niemand tegen te komen of weer hetzelfde verhaal te horen dat iemand toch niet iets serieus wilt of toch niet over z'n ex heen is.
Soms heb ik ook het gevoel dat het voor mij niet bedoeld is om de liefde van m’n leven te vinden (of überhaupt geliefd te zijn op romantisch gebied) of dat het niet in mijn pad zit om levenslange vriendschappen te hebben. En ik kan begrijpen dat dit echt als bullshit klinkt, misschien is dat het ook wel. Maar het is een intens gevoel wat me zo nu en overspoelt en ontmoedigd om te proberen. Wat ik hier NIET mee wil zeggen is dat ik het niet verdien of dat ik het niet waard ben, want ik weet en voel dat ik waardig ben van liefde, al vanaf het moment dat ik op de wereld kwam.
Het is simpelweg het gevoel dat het niet voor mij is weggelegd of liefde te ontvangen op deze manier en dat het alleen maar liefde weggeven is (of aan de ander of aan mezelf) voor mij.
Ik kan geen reden geven waarom ik dit deel of kwijt wil. Mijn gevoel verteld mij al een tijdje om mezelf uit te dagen om me wat opener op te stellen en daar maar op Join Us mee te beginnen. Dus bij deze.
Dank je wel voor de tijd die je/jullie hebben genomen om dit bericht te lezen.
