Zie het maar als een soort vent-post. Dat ik alles er ff uit moet gooien.
Ik weet niet meer waar ik naartoe ga met mijn leven. Ik ben 23 en ga opnieuw studeren, in de hoop dat daar meer toekomst, connectie en voldoening is dan waar ik nu ben. Een nieuw streven om mezelf af te leiden dat ik niet gelukkig ben met mijn leven.
Al sinds ik klein was heb ik geen liefde of vertrouwen leren kennen. Niet thuis en niet op school. De vrienden die ik nu heb zijn nooit beschikbaar. ‘Druk met school’, ‘Kunnen we het verzetten?’. Het komt van mijn kant en de vrienden die bij mij bovenaan staan zien mij alleen op de achtergrond.
Sinds kort ben ik begonnen met wiet en energy. Elke ochtend wordt ik wakker in een roes en moet ik mijzelf overtuigen dat ik nog naar werk kan rijden. De avonden waar ik high naar het plafond staar zijn de enige momenten waar ik dag in-dag uit naartoe leef. Dat mijn eenzaamheid even geen plek heeft.
Ik ben al op therapie geweest. De clichés van ‘ik ben bang om kwetsbaar te zijn’ gelden niet meer. Ik heb me al zo lang ellendig gevoeld en in isolatie geleefd. Al zou ik iemand tegenkomen die er voor mij zou willen zijn. Ik weet niet meer wie ik zou zijn als ik niet meer die cynische azijnpisser ben.
Ik weet niet meer hoe ik verder moet. Behalve maar gewoon doorgaan op de auto-piloot. Ik zie mijzelf nooit meer het gevoel hebben dat ik er aan toe doe. Mijn enige streven is om werk te vinden wat mij voldoening kan geven. Ik ben een buitenstaander en een freak, en het maakt niet uit hoe lang of hoe goed ik mijzelf als een normaal persoon kan presenteren.
Sorry, ik moest het er even uitgooien. Ik ga nu werken.
