Skip to main content
The Ineffable Bookworm
Myth
March 6, 2023

Eenzaamheid op sommige momenten neemt alleen maar nog sterker toe

  • March 6, 2023
  • 17 reacties
  • 268 × bekeken

Ik begin mij de laatste tijd op de weekdagen dat ik (nog) niets te doen heb verder steeds eenzamer te voelen. Nu mag ik dan misschien eindelijk wel werk hebben maar alsnog voel ik mij sterk eenzaam op bepaalde momenten. Het nare ervan is is dat ik niet de enige ben die dat merkt; mijn ouders valt het ook enorm op.

Wanneer ik op werk ben merk ik dat ik het nog lastig vind mijzelf in gesprekken te mengen. Dit komt ook omdat ik er echt pas net werk maar dan alsnog. Ik lijk er enige moeite mee te hebben aan te sluiten op onderwerpen of wil iemand liever niet zomaar in een keer onderbreken.

Als ik thuis ben zoals vandaag merk ik gewoon dat ik steeds minder lekker in mijn vel ga zitten de laatste tijd. De dagen gaan echt ontiegelijk langzaam voorbij, wanneer er iets wordt afgesproken binnen mijn fysieke Join Us groep moet ik 9 van de 10 keer afzeggen omdat ik of met het OV zit waar ik afhankelijk van ben (wanneer ze staken), de tijd of dag die soms ongelukkig valt voor mij. Dat of er is bij mij gewoonweg geen sprake van genoeg interesse vanuit mijn kant. Daarnaast voel ik mij redelijk leeg vanbinnen en vreet de eenzaamheid vooralsnog aan mij wat mij een rotgevoel geeft om het zo maar zacht uit te drukken.

De enige momenten die bovenstaand enigszins 'verzachten' / tenietdoen en doen vergeten is wanneer ik werk, praat, games of online D&D speel met mijn D&D groepje (waar ik elke keer erg naar uit kijk), naar de fysieke Join Us groep ga of met enkele langeafstandsvrienden online praat, maar helaas wonen die te ver weg om makkelijk mee af te spreken.

Tegenwoordig ben ik de tel kwijtgeraakt met hoe vaak mijn moeder wel niet aan mij heeft gevraagd '’Verveel je je?'’ sinds dat ik werk. Ik persoonlijk wordt er niet bepaald blij van iedere keer zo'n vraag te moeten aanhoren en dat ik dan echt bijna op het punt van volschieten van emotie sta. Zelfs nu ik dit opgekropte gevoel zo neer typ rollen de tranen over mijn wangen en voel ik mij verreweg van blij of echt daadwerkelijk lekker in mijn vel zitten.

Nu wil ik ooit wel weer een nieuw afspraaktopic maken maar na mijn eerste die niet echt lekker liep is die motivatie er ook niet bepaald meer, helaas.

    Helaas, dit topic is gesloten. Meestal is dat omdat er langere tijd niet op gereageerd is of omdat het onderwerp afgesloten is.

    17 reacties

    March 6, 2023

    Je bent niet alleen in jouw proces. Krachtig dat je zo de woorden kunt geven aan jouw gevoel. Jouw traantjes zullen ook weer ergens goed voor zijn. Hopelijk brengen ze een beetje verlichting. 

    Misschien dus ook niet te streng voor jezelf zijn. We rommelen allemaal maar wat aan. Je geeft zelf ook aan dat je pas bent begonnen met het werk wat je doet. Sommige dingen ontstaan ook in de tijd. Het is dapper van je dat je toch uitdagingen blijft aangaan. En dit zo schrijft hier. 

    Het gaat vast allemaal goedkomen met een traan en een lach. Heb vertrouwen in jezelf. 

    Legend
    March 27, 2023

    Hey, 

    In mijn inbox zag ik dit bericht voorbij komen. Iets zei me dat ik moest reageren. Ik merk dat het me in mijn hart een beetje pijn doet als iemand zegt eenzaam te zijn. Zelf voel ik mij ook weleens zo, maar vroeger had ik dat veel meer. Zelfs in grote groepen voelde ik mij alleen. Ik ben altijd degene die het iedereen naar zijn/haar zin wil maken en wil dat niemand zich alleen voelt, maar niemand doet dit visa versa voor mij..

    Ik heb best gestruggled met al deze gevoelens bij een traject bij de psych en nu weer bij een wandelcoach. Ik ben er nog niet, maar leer wel minder streng te zijn voor mezelf en dat helpt me enorm. Ga eens buiten wandelen, zeg mensen gedag. Je zult zien dat ze jou ook zien, je bent niet alleen!

    Avatar Tano
    Moderator
    March 29, 2023

    Hey, 

    Wat vervelend dat je hier last van hebt. Ik snap je helemaal waar jij mee zit loop ik zelf ook al mee rond.

     

    Bij mij was het ook dat ik mij hele dag eenzaam voelde. Als ik op school was had ik niemand waar ik mee goed contact had. Om mij heen zag ik iedereen wel iemand had waar we mee veel contact hadden en sommige spraken ook na schooltijd af om dingen te doen. Bij mijn voetbalteam had ik ook geen echt goede klik, waardoor ik mij enorm eenzaam voelde ook al was ik met mijn teamgenoten we in de kantine naast elkaar voelde me toch enorm eenzaam. Thuis verveelde ik mij ook enorm want ik had niet weinig contact met mijn vrienden. Dus werd ik tijdens de lessen en thuis nam. (Eigenlijk het zelfde als leeg maar dan dat je niks opslaat en reageert dat je soort zombie voor je staart)

     

    Ik liep vorige jaar stage en die begeleider en collega's zijden van waarom ga je niet iets zoeken wat met eenzaam deed. Mijn stage steunde mij enorm om mij hierbij te helpen. Ik kwam Join Us tegen en heb ik snel voor ingeschreven voor een online groep, omdat bij mij in de buurt geen Join Us fysieke groep was. Rond augustus starten de groep toen zat er iemand die dichtbij mij woont. Dus hadden we snel contact met elkaar opgezocht en sinds toen ben ik mij steeds iets beter gaan voelen. Ik spreek die persoon gelukkig elke dag en zien we elkaar vaak.

     

    Is wel vervelend dat je vaak er niet erbij kan zijn bij de fysieke groep. Misschien helpt het als je online groep zoekt? Want dan hoef je niet te reizen. Zit je achter je laptop en krijg je misschien via zo wel iemand waarmee je goed contact mee kan hebben. Ik hoop voor je dat je snel iemand tegen komt waarmee je goed bevriend kan worden.

     

    Mocht je willen je kan mij altijd via bericht sturen.

    The Ineffable Bookworm
    Myth
    March 29, 2023

    Hey, 

    In mijn inbox zag ik dit bericht voorbij komen. Iets zei me dat ik moest reageren. Ik merk dat het me in mijn hart een beetje pijn doet als iemand zegt eenzaam te zijn. Zelf voel ik mij ook weleens zo, maar vroeger had ik dat veel meer. Zelfs in grote groepen voelde ik mij alleen. Ik ben altijd degene die het iedereen naar zijn/haar zin wil maken en wil dat niemand zich alleen voelt, maar niemand doet dit visa versa voor mij..

    Ik heb best gestruggled met al deze gevoelens bij een traject bij de psych en nu weer bij een wandelcoach. Ik ben er nog niet, maar leer wel minder streng te zijn voor mezelf en dat helpt me enorm. Ga eens buiten wandelen, zeg mensen gedag. Je zult zien dat ze jou ook zien, je bent niet alleen!

    Dat is hem nou juist. Ik kom niet vaak buiten (al helemaal niet in deze buurt waar ik woon, heck dat doe ik al sinds mijn 6e niet meer) tenzij ik er een hele goede reden voor heb/motivatie (dit is werk op het moment, verder niks al adviseren mijn ouders wandelen in mijn eentje maar dat zie ik nu nog niet echt zitten). Zeg weleens hoi tegen mensen maar daar blijft het dan ook bij. Wanneer ik buiten ben in mijn eigen buurt wil ik gewoon het liefst zo snel mogelijk naar huis.

    "Zelfs al loop je over een pad bedekt met rozendoorns waar je doorheen moet vechten, in plaats van een snel pad uit het doolhof dat 'leven' heet, je komt er veel sterker uit dan je ooit voor mogelijk had gehouden." - The Ineffable Bookworm
    The Ineffable Bookworm
    Myth
    March 29, 2023

    Hey, 

    Wat vervelend dat je hier last van hebt. Ik snap je helemaal waar jij mee zit loop ik zelf ook al mee rond.

     

    Bij mij was het ook dat ik mij hele dag eenzaam voelde. Als ik op school was had ik niemand waar ik mee goed contact had. Om mij heen zag ik iedereen wel iemand had waar we mee veel contact hadden en sommige spraken ook na schooltijd af om dingen te doen. Bij mijn voetbalteam had ik ook geen echt goede klik, waardoor ik mij enorm eenzaam voelde ook al was ik met mijn teamgenoten we in de kantine naast elkaar voelde me toch enorm eenzaam. Thuis verveelde ik mij ook enorm want ik had niet weinig contact met mijn vrienden. Dus werd ik tijdens de lessen en thuis nam. (Eigenlijk het zelfde als leeg maar dan dat je niks opslaat en reageert dat je soort zombie voor je staart)

     

    Ik liep vorige jaar stage en die begeleider en collega's zijden van waarom ga je niet iets zoeken wat met eenzaam deed. Mijn stage steunde mij enorm om mij hierbij te helpen. Ik kwam Join Us tegen en heb ik snel voor ingeschreven voor een online groep, omdat bij mij in de buurt geen Join Us fysieke groep was. Rond augustus starten de groep toen zat er iemand die dichtbij mij woont. Dus hadden we snel contact met elkaar opgezocht en sinds toen ben ik mij steeds iets beter gaan voelen. Ik spreek die persoon gelukkig elke dag en zien we elkaar vaak.

     

    Is wel vervelend dat je vaak er niet erbij kan zijn bij de fysieke groep. Misschien helpt het als je online groep zoekt? Want dan hoef je niet te reizen. Zit je achter je laptop en krijg je misschien via zo wel iemand waarmee je goed contact mee kan hebben. Ik hoop voor je dat je snel iemand tegen komt waarmee je goed bevriend kan worden.

     

    Mocht je willen je kan mij altijd via bericht sturen.

    Denk niet dat ik veel baat ga hebben bij een online Join Us groep. Online contacten voelen altijd net effe wat anders dan offline contacten tenzij je online contacten makkelijk kan ontmoeten wat bij mij helaas niet echt het geval is. Daarnaast kan je niet bepaald veel doen met online contacten.

    Daarnaast is mijn fysieke Join Us groep op zo'n twee, drie mensen en mezelf na echt veel te jong naar mijn mening. De meesten studeren nog en weten nog niet echt wat echt werk is en dat ik doordeweeks op sommige dagen ontzettend vroeg op moet maar dat ze voor die dagen willen kijken of ze iets kunnen afspreken 's avonds wat ik dan weer af moet zeggen ivm werk en het feit dat ik nog liever niet ontzettend laat thuis kom.

    Dat en via dit platform vind ik het nogal lastig afspreken want zo vaak ga ik de deur niet uit of doe ik dingen samen met mensen.

    "Zelfs al loop je over een pad bedekt met rozendoorns waar je doorheen moet vechten, in plaats van een snel pad uit het doolhof dat 'leven' heet, je komt er veel sterker uit dan je ooit voor mogelijk had gehouden." - The Ineffable Bookworm
    Avatar Tano
    Moderator
    March 29, 2023

    Ja online groep is natuurlijk anders dan een fysieke groep.

    Het contact met elkaar hebben wordt goed uitgedaagd door challenge die je krijgt. Daarnaast is het elke week een online meeting ik weet niet hoe vaak jouw fysiek groep is. Bijvoorbeeld stuur aan iedereen prive een vraag? Hierdoor proberen ze meer contact onderling te krijgen. In online groep proberen ze wel 1 keer een activiteit organiseren met de groep. Zodat je ook iedereen 1 keer elkaar fysiek kan ontmoeten. Maar of je meer met die personen kan afspreken kan ik niet zeggen. Daar moet jij en jouw groep voor zorgen dat jullie afspreken als jullie een klik krijgen.

     

    Wat is jouw leeftijd en de leeftijd van jouw groep? Kan je dan niet in het weekend afspreken mocht het kunnen. 

    Ja ik begrijp dat het lastig is om via deze website met mensen af te spreken. 

     

     

    Legend
    March 29, 2023

    Hey, 

    In mijn inbox zag ik dit bericht voorbij komen. Iets zei me dat ik moest reageren. Ik merk dat het me in mijn hart een beetje pijn doet als iemand zegt eenzaam te zijn. Zelf voel ik mij ook weleens zo, maar vroeger had ik dat veel meer. Zelfs in grote groepen voelde ik mij alleen. Ik ben altijd degene die het iedereen naar zijn/haar zin wil maken en wil dat niemand zich alleen voelt, maar niemand doet dit visa versa voor mij..

    Ik heb best gestruggled met al deze gevoelens bij een traject bij de psych en nu weer bij een wandelcoach. Ik ben er nog niet, maar leer wel minder streng te zijn voor mezelf en dat helpt me enorm. Ga eens buiten wandelen, zeg mensen gedag. Je zult zien dat ze jou ook zien, je bent niet alleen!

    Dat is hem nou juist. Ik kom niet vaak buiten (al helemaal niet in deze buurt waar ik woon, heck dat doe ik al sinds mijn 6e niet meer) tenzij ik er een hele goede reden voor heb/motivatie (dit is werk op het moment, verder niks al adviseren mijn ouders wandelen in mijn eentje maar dat zie ik nu nog niet echt zitten). Zeg weleens hoi tegen mensen maar daar blijft het dan ook bij. Wanneer ik buiten ben in mijn eigen buurt wil ik gewoon het liefst zo snel mogelijk naar huis.

    En naar een andere plek fietsen, een bos of strand of park in de buurt? Wandelen met oortjes in vind ik heerlijk :))

    The Ineffable Bookworm
    Myth
    March 30, 2023

    Hey, 

    In mijn inbox zag ik dit bericht voorbij komen. Iets zei me dat ik moest reageren. Ik merk dat het me in mijn hart een beetje pijn doet als iemand zegt eenzaam te zijn. Zelf voel ik mij ook weleens zo, maar vroeger had ik dat veel meer. Zelfs in grote groepen voelde ik mij alleen. Ik ben altijd degene die het iedereen naar zijn/haar zin wil maken en wil dat niemand zich alleen voelt, maar niemand doet dit visa versa voor mij..

    Ik heb best gestruggled met al deze gevoelens bij een traject bij de psych en nu weer bij een wandelcoach. Ik ben er nog niet, maar leer wel minder streng te zijn voor mezelf en dat helpt me enorm. Ga eens buiten wandelen, zeg mensen gedag. Je zult zien dat ze jou ook zien, je bent niet alleen!

    Dat is hem nou juist. Ik kom niet vaak buiten (al helemaal niet in deze buurt waar ik woon, heck dat doe ik al sinds mijn 6e niet meer) tenzij ik er een hele goede reden voor heb/motivatie (dit is werk op het moment, verder niks al adviseren mijn ouders wandelen in mijn eentje maar dat zie ik nu nog niet echt zitten). Zeg weleens hoi tegen mensen maar daar blijft het dan ook bij. Wanneer ik buiten ben in mijn eigen buurt wil ik gewoon het liefst zo snel mogelijk naar huis.

    En naar een andere plek fietsen, een bos of strand of park in de buurt? Wandelen met oortjes in vind ik heerlijk :))

    Ik had ooit een fiets maar die heb ik al jaren afgezworen en weggedaan eigenlijk omdat ik door mijn fiets straal werd uitgelachen door fietsers die dan voorbijkwamen. Strand is in geen velden of wegen te bekennen hier, alleen een beetje bos/park maar dat valt ver buiten mijn dorp.

    "Zelfs al loop je over een pad bedekt met rozendoorns waar je doorheen moet vechten, in plaats van een snel pad uit het doolhof dat 'leven' heet, je komt er veel sterker uit dan je ooit voor mogelijk had gehouden." - The Ineffable Bookworm
    Legend
    April 3, 2023

    Hey, 

    In mijn inbox zag ik dit bericht voorbij komen. Iets zei me dat ik moest reageren. Ik merk dat het me in mijn hart een beetje pijn doet als iemand zegt eenzaam te zijn. Zelf voel ik mij ook weleens zo, maar vroeger had ik dat veel meer. Zelfs in grote groepen voelde ik mij alleen. Ik ben altijd degene die het iedereen naar zijn/haar zin wil maken en wil dat niemand zich alleen voelt, maar niemand doet dit visa versa voor mij..

    Ik heb best gestruggled met al deze gevoelens bij een traject bij de psych en nu weer bij een wandelcoach. Ik ben er nog niet, maar leer wel minder streng te zijn voor mezelf en dat helpt me enorm. Ga eens buiten wandelen, zeg mensen gedag. Je zult zien dat ze jou ook zien, je bent niet alleen!

    Dat is hem nou juist. Ik kom niet vaak buiten (al helemaal niet in deze buurt waar ik woon, heck dat doe ik al sinds mijn 6e niet meer) tenzij ik er een hele goede reden voor heb/motivatie (dit is werk op het moment, verder niks al adviseren mijn ouders wandelen in mijn eentje maar dat zie ik nu nog niet echt zitten). Zeg weleens hoi tegen mensen maar daar blijft het dan ook bij. Wanneer ik buiten ben in mijn eigen buurt wil ik gewoon het liefst zo snel mogelijk naar huis.

    En naar een andere plek fietsen, een bos of strand of park in de buurt? Wandelen met oortjes in vind ik heerlijk :))

    Ik had ooit een fiets maar die heb ik al jaren afgezworen en weggedaan eigenlijk omdat ik door mijn fiets straal werd uitgelachen door fietsers die dan voorbijkwamen. Strand is in geen velden of wegen te bekennen hier, alleen een beetje bos/park maar dat valt ver buiten mijn dorp.

    Hoe bedoel je uitgelachen worden om je fiets? Kan zoiets? Ik heb dat nog nooit gezien dat iemand om andermans fiets lacht.

    April 3, 2023

    @Eline23 Ik denk dat ze meer bedoeld om de manier hoe zij fietst en niet zozeer de fiets zelf.