Het gebeurt niet vaak, maar moet toch even mijn hart luchten over werk en een probleem waar veel mensen hoogstwaarschijnlijk ervaring mee hebben!
Hier is wat context: Ik werk al een anderhalf jaar in de winkels van mijn ouders, twee delicatessenwinkels om precies te zien (deed daarvoor alleen achter de schermen werken, maar nu anderhalf jaar lang ook klanten helpen). In die tijd kom je natuurlijk allerlei soorten mensen tegen, helemaal top! Maar een ding irriteer ik me steeds vaker aan; Die 1 op de 100 asociale klanten.
een ‘paar’ voorbeelden:
Zo was er een tijd terug een oudere man, best wel stevig gebouwd ook, die een zeer ongepaste opmerking maakte naar een minderjarige vrouwelijke collega. Ik geloof best dat het een scheve grap was en geen verkeerde bedoelingen, maar mijn collega werd er zeer oncomfortabel door! “Ik zal aan jou denken als ik deze bonbon opeet.” Zei de man nadat hij daarvoor een vieze opmerking maakte over de vorm.
Vaak hoor ik ook beledigende grappen als “Ik zie wel dat jij en jouw familie chocolade verkopen.” (Oftewel zeggen dat je dik bent). En vandaag nog een opmerking dat ik lang haar heb, en dat is natuurlijk ‘niet normaal’ wanneer je als man eruit ziet!
Jaren geleden hadden we een zwarte werkneemster, schat van een vrouw! Maar een klant weigerde door haar geholpen te worden. Waarom? Racisme, niets anders dan dat. Iedereen was goed, behalve die werkneemster. En zo hoor je ook vaak racistische opmerkingen over andere mensen.
Een jongetje wilde een chocolaatje met roze spikkels, maar dat mocht niet van zijn vader. “Roze? das voor meisjes!”. Ironisch genoeg zijn die traditioneel gezien vooral bij geboortes, maar daar had de vader natuurlijk dan weer geen probleem mee!
Maar vorige week ben ik voor het eerst boos geworden naar een klant, een oudere vrouw die commentaar had op een miscommunicatie en daar steeds onbeschofter in werd. Na betaling maakte ze nog een laatste opmerking, toen zei ik (op een beleefde manier!) dat haar gedrag onnodig en onbeschoft was. Heerlijk om voor mezelf op te komen, en enigszins professioneel gebleven ook! Maar ughh… het blijft bijten.
Ik hou van mijn werk, vind het fantastisch om elke dag nieuwe gezichten te ontmoeten en leuke praatjes te maken! Vaak zie ik ook bekende gezichten en denk ik “Ach, wat leuk U weer te zien!”. Werk is een top manier om minder eenzaam te voelen en heeft mij gigantisch geholpen met onzekerheid, betere sociale skills etc. En dan die 1 op de 100…. Waarom kunnen we nou niet gewoon lief zijn naar elkaar? Wat is de toegevoegde waarden van al die haat en ellendige opmerkingen?!
Daarom een verzoek: Hoor je een nare opmerking naar een collega of naar een willekeurig persoon? Vraag even hoe het met ze gaat, geef ze dat kleine beetje steun van “Hey, het ligt niet aan jou!”. Geloof me, die vriendelijkheid kan het lichtpuntje zijn dat iemand nodig heeft om de dag door te komen!
