alleen maar niet eenzaam

Het is niet dat ik hier last van heb maar je geeft aan dat je in de avond afspreken niet fijn vindt? Hoe zit dat met een ander moment van de dag? Is het dan wel fijner? 

Heey Diego,

nee, het maakt niet uur welk moment van de dag. Ik ga gewoon goed op alleen zijn. Alleen baal hier wel van, omdat mijn vrienden daarom vaak zonder mij afspreken. 

Ik herken het wel een beetje. Ik heb ook wel van die momenten; Soms heb je gewoon even tijd voor jezelf nodig. Zeker als je al veel met andere mensen werkt kan het soms even nodig zijn om tot jezelf te komen. En het is dan ook gewoon beter om dat aan te geven, dan dat je dan tegen je zin in toch gaat afspreken daar bereik je ook niks mee. (Tenminste dat is mijn ervaring).

Ik begrijp ook wat je bedoelt. En soms is het ook heel gezond om even alleen te zijn, tot rust te komen. Of je nou intro of extrovert bent! Misschien kun je aangeven bij je vrienden dat je liever overdag afspreekt? Leuke dingen voorstellen die gedurende de dag kunnen bijvoorbeeld! 

Iedereen is natuurlijk anders, dus misschien wat ik er in herken is niet wat je bedoelt, maar ik denk me hierin te herkennen. 

Ik heb altijd gezegd dat ik heel graag alleen ben en super introvert ben en hier zit zeker een kern van waarheid in. Ik vind het heerlijk soms om even alleen tv te kijken, een boek te lezen, iets nieuws te leren, maar soms is het ook puur gewoon even niemand die iets vraagt of zegt tegen me haha, geweldig! En dit komt vaker bij mij voor dan bij de gemiddelde extravert, ik laad dus echt op door alleen te zijn (wat dus echt introversie is). 

Toch begon ik er steeds meer aan te twijfelen, omdat ik eigenlijk eerder extravert ben dan introvert. Zoals wat jij beschrijft: ik ben dol op kletsen, maar ook mensen zien en gezelligheid. Ik kreeg ook vaak te horen “ik heb nog nooit een introvert ontmoet die zóveel praat” haha. 

En ik had het dus ook altijd over dat ik me eenzaam voelde in groepen, maar zelfs de maatschappij überhaupt. Ik zei altijd: “ik ben niet eenzaam door gebrek aan contact, maar eenzaam door niet begrepen te worden.” Alleen dit voelde dus extra in groepen, omdat ik voor mijn gevoel achteraf gezien de ‘dynamiek’ niet begrijp. Ik vind het altijd te chaotisch en ondanks dat ik een pittig karakter heb, voel ik niet de behoefte om de bovenhand te hebben… dus kreeg ik regelmatig vooral als kind ook te horen “zeg eens wat” of “waarom ben je zo stil?” en dat zorgde ervoor dat ik groepen ging vermijden, want ik vond het ongemakkelijk of ik voelde daardoor dat ik niet ‘fun’ genoeg ben. 

Ik zag dat je hierboven beschrijft dat je goed gaat op alleen zijn, maar dat je niet mega introvert bent. Dus zou het misschien kunnen zijn dat je niet met de juiste mensen omringd bent? Ik heb ook altijd veel contacten gehad, maar ondanks dat ik bekend stond als dat ik altijd mezelf ben, was ik dat zeker niet voldoende. Pas vanaf het moment een paar jaren geleden dat ik besloot om volledig authentiek te zijn vielen er ook zeker contacten weg, maar kreeg ik ook nieuwe geweldige vrienden of de contacten die ik heb werden veel fijner en sterker. Nu wil ik nog steeds veel alleen zijn (omdat ik dat dus ook echt heerlijk vind), maar ik wil ook super graag mensen weer zien. Doordat ik dus nu vrienden heb waarbij ik gewoon zonder nadenken kan zeggen en doen zoals ik ben en we met elkaar rekening houden. Tegenwoordig voel ik me juist vaak opgeladen bij het zien van mensen dan dat ik compleet gesloopt ben bijvoorbeeld. 

Daarbij als je niet graag in de avond afspreekt, is dit iets om aan te geven of eventueel vrienden te zoeken die dezelfde behoefte hebben als jij! 

Ik hoop dat je er iets aan hebt, misschien sla ik de plank compleet mis, maar misschien herken je je wel in mijn verhaal!