Je zit met je vriendengroep in de kantine. Iedereen lacht, maakt grapjes en praat door elkaar heen. Jij lacht mee op de juiste momenten, knikt alsof je erbij hoort en scrollt tussendoor op je telefoon zodat niemand merkt dat je eigenlijk niets zegt. Van buiten lijkt het gezellig. Van binnen voel je je vreemd stil. Alsof iedereen verbonden is met elkaar, behalve jij. Je vraagt je af of zij het merken. Of ze voelen dat je er wel zit, maar er niet echt bent.
Later die avond zie je dat ze nog ergens samen heen zijn gegaan. Zonder jou. Niemand zei iets. Niemand vroeg iets. En ineens voelt die tafel van eerder nog leger.
Overdenking:
Hoe kan je omringd zijn door mensen en je toch alleen voelen?
