Hoi,
Ik wil graag even wat van me afschrijven. Ik bevind me nu in een lastige positie. Ik heb een nieuwe baan een "professionele serieuze grote mensen kantoorbaan"
De eerste tijd was het top. Alles liep gesmeerd en ik voelde me als een vis in het water. Tot dat er 10 bekende collegas vertrokken (veel verloop en vertrekkende collegas vanwege de omstandigheden die ik beschrijf) . Ik ineens met allemaal nieuwe collega's in een team zat. Ik daarbij onveiligheid meemaakten. De leidinggevende wegviel. En ik een tegenvaller meemaakte op het werk namelijk de stekker werd uit me opleiding getrokken waardoor er een reele kans was dat ik me baan kwijt zou raken.
En ik merk ineens dat ik tegen van alles aanloop. Van prikkelverwerking tot emotie regulatie. Onduidelijke opdrachten en vage hiërarchische normen, ongeschreven regels. Dingen waar ik voor mijn gevoel niet tegen aanliep toen ik nog een goed functionerend team en leiding gevende had.
Nu heb ik door een samenloop van de bovenstaande omstandigheden. 2 keer een emotionele uitbarsting gehad wat zich uiten in huilen. Er werd toen tegen me gezegd dat dit een "professionele" organisatie is. En dat mijn gedrag niet hoorden.
Ik ben steeds meer over mezelf aan het leren. En ik kom er nu als vrouw op relatief late leeftijd achter dat autisme hier wel een rol in kan spelen. Maar de label "niet professioneel" krijgen was voor mij heel pijnlijk. Negatieve gedachten overheersen zoals misschien ben ik niet gemaakt voor "professionele hoge kantoor banen" en gedij ik niet in z'n omgeving. Ik voel me- los van het feit dat ik de enige buitenlander ben, de enige die nog een in opleiding functie heeft, en de enige met diagnoses- nu super alleen en net of ik er niet bij kan horen met hoe ik ben. Terwijl ik mijn werk super doe en ik zelfs een vast contract en opleiding krijg omdat ik zo goed ben in het werk. Het is echt het stuk eromheen met mensen wat ik ingewikkeld vind.
Is dit herkenbaar voor mensen? En hoe blijf je lief tegen jezelf wetend dat je hoofd niet werkt zoals het bij anderen werkt. Het lijkt soms net of er ongeschreven regels zijn die ik niet ken of door heb. En ik kan mezelf wel voor me kop slaan dat dit zo is.
